Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 10 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 622/15 wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia.
Pełnomocnik skarżącej wnioskiem z 12 lipca 2016 r. wystąpił o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej występującej w uzasadnieniu postanowienia z 10 marca 2015 r. Zdaniem pełnomocnika w treści uzasadnienia nieprawidłowo powołano treść art. 61 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze. zm.) – dalej zwana: "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.).
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268).
Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1115/12).
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej wniósł o sprostowanie ostatniego akapitu uzasadnienia postanowienia z dnia 10 marca 2015 r. z uwagi na niedokładność, którą uznał za oczywistą omyłkę pisarską.
Wskazać należy, że w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 marca 2015 r. w ostatnim akapicie na stronie trzeciej zawarto brzmienie art. 61 § 6 P.p.s.a. sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658), która weszła w życie 15 sierpnia 2015 r. Natomiast sprostowanie, którego domaga się pełnomocnik skarżącej oparto na brzemieniu treści art. 61 § 6 P.p.s.a. wprowadzonego ww. nowelizacją. Stwierdzić zatem należało, iż treść art. 61 § 6 P.p.s.a., którą Sąd powołał w uzasadnieniu postanowienia z 10 marca 2015 r. była zgodną z treścią tego przepisu obowiązującą w dacie wydania postanowienia. Wobec powyższego wniosek o sprostowanie treści uzasadnienia postanowienia z 10 marca 2015 r. należało uznać za niezasadny.
W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.