Uzasadnienie
W dniu 10 marca 2011 r. P. F. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 polegającego na budowie fragmentu połączenia tramwajowego skrzyżowania ulic: [...] – [...] ze Stadionem EURO 2012 przez osiedle [...] – odcinek od przecięcia ul. [...] do krańcówki przy planowanym Stadionie wraz z przebudową kolidującej infrastruktury technicznej, budową kanalizacji deszczowej i zasilaniem trakcji tramwajowej, stanowiącego przedsięwzięcie EURO 2012 wyszczególnione w pkt 68 załącznika nr 1 do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 8, poz.
52) w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 jako: Zintegrowany System Transportu Szynowego w Aglomeracji w W. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując, że jej wykonanie spowoduje nieodwracalne konsekwencje dla stron niniejszego postępowania, przede wszystkim w sferze praw rzeczowych do nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Argumentacja wniosku o wstrzymanie musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazywać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazał konkretnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że jej wykonanie spowoduje nieodwracalne konsekwencje dla stron niniejszego postępowania, przede wszystkim w sferze praw rzeczowych do nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją.
Skarżący nie wyjaśnił, niebezpieczeństwo jakich nieodwracalnych konsekwencji w sferze praw rzeczowych spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd nie może w tym zakresie działać za stronę, na której spoczywa obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia, dlaczego uznaje którąś z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. za spełnioną. Jednocześnie, skarżący nie próbował wykazać możliwości wyrządzenia znacznej szkody.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.