Uzasadnienie
K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wójta Gminy C. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z wniosku sporządzonego na urzędowym formularzu PPF oraz pisma z dnia 28 stycznia 2010 r. stanowiącego uzupełnienie wniosku wynika, że skarżący jest osobą samotną, niepełnosprawną, posiada działkę rolną o pow. 2900 m2. Utrzymuje się z renty w wysokości 693,36 zł (netto), korzysta z pomocy opieki społecznej (zasiłki celowe).
Sąd zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Bezzasadność skargi zachodzi zaś wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego.
Sąd uznał, że tego typu sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Jest to postanowienie wydane w toku postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, nie przysługuje na nie zażalenie, nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. W tej sytuacji skarga do sądu administracyjnego na przedmiotowe postanowienie nie przysługuje (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.)
Powyższe okoliczności przesądziły o zasadności zastosowania w rozpatrywanej sprawie powołanego wyżej przepisu art. 247 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.