Uzasadnienie
W związku z doręczeniem J. T. odpisu wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2009 r. oddalającego jego skargę na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności (wraz z uzasadnieniem) skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata celem sporządzenia skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że jest osobą niepracującą i jedynym źródłem utrzymania rodziny, w skład której wchodzi również niepracująca żona są: kwota 1989 zł z tytułu otrzymywanego przez skarżącego świadczenia emerytalnego oraz 628 zł świadczenia rentowego pobieranego przez żonę. Skarżący oświadczył, że po opłaceniu raty kredytu hipotecznego oraz rachunków pozostaje mu jedynie niewielka kwota na zakup żywności.
Składający wniosek poza nieruchomością budynkową - domem o pow. 115 m², nie posiada jakiegokolwiek majątku oraz zasobów pieniężnych.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie z treścią art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Z kolei, stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest natomiast możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący sformułował swój wniosek o przyznanie prawa pomocy w ten sposób, że jego zakresem objął zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Odnosząc się do tego wniosku, stwierdzić należy, że powyżej określony warunek zasadności przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym nie został spełniony w niniejszej sprawie, albowiem skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie zgromadzić jakichkolwiek oszczędności, które mogłyby zostać wykorzystane na prowadzenie sprawy przed sądem administracyjnym. Zestawienie kwoty, jaką miesięcznie dysponuje składający wniosek z tytułu otrzymywanych świadczeń emerytalno-rentowych ze stałymi przeciętnymi wydatkami dwuosobowej rodziny (zakup żywności, uiszczenie opłat eksploatacyjnych gospodarstwa) dowodzi, że posiadane środki finansowe mogą wystarczyć skarżącemu, poza pokryciem podstawowych, bieżących kosztów utrzymania, również na partycypowanie w opłaceniu kosztów postępowania. Oszczędności te co prawda nie pozwalają na równoległe opłacenie wpisu od skargi kasacyjnej oraz opłacenie adwokata w związku z wymogiem sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, niemniej ich wysokość z pewnością pozwala uiścić kwotę 100 zł z tytułu wymaganego wpisu od skargi kasacyjnej.
Argumentem pozwalającym uznać tego rodzaju ocenę (dotyczącą możliwości finansowych skarżącego) za uzasadnioną jest fakt samodzielnego opłacenia przez stronę w dotychczas prowadzonym postępowaniu sądowym zarówno wpisu od skargi (kwota 200 zł), jak i opłaty kancelaryjnej (100 zł). Powyższe pozwala zatem przyjąć, że opłaty sądowe nie przekraczające podanych kwot mogą zostać pokryte z dochodów stale przez skarżącego i jego żonę uzyskiwanych. W tym zatem zakresie nie ma podstaw, by stwierdzić, że wysokość opłat sądowych będzie niemożliwa do udźwignięcia przez skarżącego, co doprowadziłoby do odebrania stronie prawa do poddania legalności orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego kontroli sądu wyższej instancji.
Ponieważ wnioskujący o przyznanie prawa pomocy nie posiada dostatecznych środków finansowych na wywiązanie się z obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej, której wniesienie zadeklarował w złożonym Sądowi wniosku, za pośrednictwem zastępcy procesowego, zachodzi w niniejszej sprawie konieczność przyznania skarżącemu tej formy prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.