Uzasadnienie
S. J. w dniu 3 marca 2008 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu na rzecz Państwa gospodarstwa rolnego.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, skarżąca zwróciła się do Sądu z prośbą o przyznanie prawa pomocy.
We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF złożonym do Sądu w dniu 18 kwietnia 2008 r. wnioskodawczyni podała, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Podniosła, że jest osobą samotną, ma 95 lat, utrzymuje się z niewielkiej emerytury. Uzyskiwany dochód w zasadzie nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich podstawowych potrzeb, więc pokrycie kosztów sądowych jest niemożliwe.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni jest właścicielką mieszkania o pow. 30 m². Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Uzyskuje dochód w wysokości 682,63 zł z tytułu emerytury.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona wnosząca do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki obowiązana jest do poniesienia kosztów postępowania. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy, gdy wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wnioskodawczyni wykazała, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Z informacji podanych we wniosku wynika, iż dochód miesięczny uzyskiwany przez skarżącą wynosi 682,62 zł. Poza mieszkaniem o pow. 30 m² skarżąca nie posiada żadnego majątku. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, uznać należy, że nie będzie ona w stanie podołać kosztom sądowym niniejszego postępowania. Wskazana kwota nie wystarcza nawet na zaspokojenie wszystkich podstawowych potrzeb wnioskodawczyni.
W związku z powyższym należało uznać, że poniesienie przez skarżącą kosztów sądowych mogłoby wiązać się z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu, a więc grozić zachwianiem sytuacji materialnej i bytowej w taki sposób, iż nie będzie ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych.
Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.