Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. odrzucił skargę K. K., K. K. i S. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 69/15 oddalającym skargę K. K., K. K. i S. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
Odpis powołanego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżących (ustanowionemu w ramach prawa pomocy przyznanego w sprawie IV SA/Wa 69/15) radcy prawnemu P. W. w dniu 26 stycznia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karecie nr 24 akt sprawy).
W dniu 18 lutego 2016 r. radca prawny P. W. złożył do akt sprawy sporządzoną przez siebie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 12 stycznia 2016 r. Wyznaczony pełnomocnik wniósł zarazem (w piśmie z dnia 18 lutego 2016 r.) o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych, a także o zwrot kosztów przesłania pocztą rzeczonej opinii do skarżących (4,20 zł) oraz pisma z dnia 18 października 2015 r., w którym zawarł przedmiotowy wniosek, do Sądu (4,20 zł). Radca prawny P. W. oświadczył, że koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Do pisma dołączył dowód przekazania skarżącym sporządzonej prze siebie opinii (potwierdzenie nadania przesyłki poleconej z odpłatnością 4,20 zł).
Mając powyższe na uwadze, należało zważyć, co następuje.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony radca otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady ponoszenia kosztów, sposób określania tych kosztów i wydatków stanowiących podstawę ich ustalenia oraz maksymalną wysokość opłat za udzieloną przez wyznaczonego radcę prawnego pomoc prawną, która polegała na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2016 r., określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805).
Stosownie do treści § 2 powołanego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Zgodnie natomiast z § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Wedle zaś § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia opłata maksymalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 480 zł.
Zgodnie z kolei z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej opłata maksymalna wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.
Pomoc prawna z urzędu, o przyznanie kosztów której zwrócił się radca prawny P. W. w piśmie z dnia 18 lutego 2016 r., sprowadzała się do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3738/15. Pełnomocnik powinien zatem otrzymać wynagrodzenie według stawki maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Ponieważ radca prawny został wyznaczony przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, w przedmiotowej sprawie wynosi ona 50% stawki maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia.
Uwzględniając, stosownie do § 4 ust. 2 powoływanego rozporządzenia, zarówno niezbędny nakład pracy wyznaczonego radcy prawnego, jak i charakter sprawy, nie znaleziono powodów do ustalenia opłaty ponad wysokość minimalną. Brak było też podstaw do przyznania pełnomocnikowi odrębnej opłaty z tytułu pomocy prawnej udzielonej każdemu ze skarżących. Jak bowiem wynika z akt sprawy, radca prawny sporządził jedną opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej dla wszystkich skarżących. Na jednej stronie rzeczonej opinii przytoczył okoliczności faktyczne sprawy i powołał dwa przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, by następnie podzielić stanowisko Sądu zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia 12 stycznia 2016 r., że skarga o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem, które nie jest prawomocne, jest nieodpuszczalna.
Stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia, ustalona opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
Nie było też podstaw do zwrotu wyznaczonemu pełnomocnikowi kosztów opłaty pocztowej uiszczonej w związku z przesłaniem skarżącym opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Udokumentowany przez radcę prawnego P. W. o wydatek z tego tytułu nie jest bowiem wydatkiem niezbędnym do udzielenia skarżącym pomocy prawnej. Jak bowiem wynika z treści art. 177 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to sąd, a nie wyznaczony pełnomocnik doręcza stronie odpis opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Rzeczą pełnomocnika jest natomiast złożenie opinii w sądzie w odpowiednim terminie wraz z odpisem dla strony. Jak wynika z akt sprawy, radca prawny P. W., wykonując wezwanie Sądu z dnia 15 marca 2016 r., złożył do akt sprawy trzy odpisy sporządzonej przez siebie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a odpisy te zostały doręczone przez Sąd skarżącym. Z przedstawionych względów koszt doręczenia opinii skarżącym przez pełnomocnika nie może być uznany za wydatek niezbędny do udzielenia im pomocy prawnej.
Także koszt przesłania do Sądu pisma z dnia 18 lutego 2016 r., zawierającego przedmiotowy wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, nie jest wydatkiem niezbędnym do udzielania skarżącym pomocy prawnej, a ponadto nie został udokumentowany.
W związku z powyższym nie znaleziono podstaw do obciążenia Skarbu Państwa zwrotem wydatków wskazanych przez P. W. we wniosku z dnia 18 lutego 2016 r.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) w zw. z § 4 ust. 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., orzeczono jak w postanowieniu.