Uzasadnienie
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną w sentencji uchwałę Rady Miejskiej w [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w [...] z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...], [...], [...], [...], [...] oraz dla części miejscowości [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.
Zaskarżona uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...] maja 2017 r. pod poz. [...]. Natomiast w związku z rozstrzygnięciem nadzorczym wydanym przez Wojewodę [...] [...] czerwca 2017 r., stwierdzającym nieważność uchwały w części, jej wejście w życie nastąpiło, w części nieuchylonej, [...] czerwca 2017 r.
Treść art. 61 § 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wyłącza możliwość wstrzymania wykonania aktu prawa miejscowego, który wszedł w życie, niezależnie od podnoszonych w odniesieniu do treści tego aktu argumentów (por. np. postanowienie NSA z 28 października 2016 r., sygn. akt I OSK 2187/16; postanowienie WSA w Łodzi z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 323/17).
Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.