Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew.
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2016 r. Referendarz sądowy odmówił Stowarzyszeniu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W ustawowym terminie skarżące Stowarzyszenie wniosło sprzeciw od tego postanowienia. W jego uzasadnieniu podniosło, że środki finansowe na jego działalność pochodzą od jego członków. Ich wysokość nie jest stała i ma charakter dowolnej dotacji. Członkowie nie uiszczają obowiązkowych składek. Skarżące Stowarzyszenie wskazało, że nie korzysta z żadnych subwencji, dotacji, nie prowadzi działalności gospodarczej. Zaznaczyło, że nie ma możliwości przekształcenia się w stowarzyszenie rejestrowe ze względu na małą liczbę członków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- zwaną dalej P.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przepis ten miał w niniejszej sprawie zastosowanie, bowiem postępowanie wywołane skargą Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] zostało wszczęte 14 sierpnia 2015 r. – zatem jeszcze przed nowelizacją ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej może nastąpić w zakresie całkowitym, gdy jednostka ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie posiada dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
W ocenie Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługiwał na uwzględnienie.
Z akt sprawy wynika, że skarżące Stowarzyszenie jest stowarzyszeniem zwykłym w rozumieniu ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.), w związku z czym, stosownie do treści art. 42 ust. 1 pkt 4 i 5 tej ustawy nie może prowadzić działalności gospodarczej. Środki na swoją działalność uzyskiwało dotychczas ze składek członkowskich, a w świetle znowelizowanego art. 42 ust. 2 tej ustawy również z darowizn, spadków, zapisów, dochodów z majątku stowarzyszenia oraz ofiarności publicznej.
W świetle powyższych zapisów realizując cele regulaminowe członkowie Stowarzyszenia powinni podjąć odpowiednie środki w celu uzyskania niezbędnych środków finansowych. Brak stałego źródła dochodów nie może przemawiać za uprzywilejowanym traktowaniem Stowarzyszenia. Zwolnienie strony od kosztów postępowania sądowego w sytuacji, kiedy sama pozbawia się możliwości uzyskania środków finansowych, jest niezasadne. W ocenie Sądu Stowarzyszenie nie wykazało, że podjęło niezbędne kroki do zapewnienia zwiększenia środków finansowych, choćby poprzez zwiększenie liczby nowych członków czy podniesienie składek członkowskich
Z podniesionych wyżej przyczyn Sąd uznał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest niezasadny.
Z tego względu na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 i art. 260 § 1 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w brzmieniu sprzed nowelizacji) Sąd postanowił jak w sentencji.