Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. IV SA/Wa 2595/15, Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał r.pr. K. C. – ustanowionemu w ramach pomocy prawnej dla skarżącego – kwotę 442,8 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.
W piśmie z dnia 27 kwietnia 2016 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] poinformowała Sąd, że dla skarżącego ustanowionego nowego pełnomocnika z urzędu w osobie r.pr. K.P.
W piśmie z dnia 20 czerwca 2016 r. nowy pełnomocnik wniósł o zmianę postanowienia z dnia 17 lutego 2016 i przyznanie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wskazał, że poprzednio ustanowiony pełnomocnik nie może wystawić faktury za świadczoną pomoc prawną ponieważ z dniem 19 kwietnia 2016 r. został powołany na urząd sędziego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwaną dalej Ppsa) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
Zgodnie z art. 250 § 1 Ppsa wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r. przyznał r.pr. K. C. kwotę 442,8 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu – bowiem to ten pełnomocnik udzielił skarżącemu faktycznej pomocy prawnej.
W ocenie Sądu podnoszona przez nowego pełnomocnika skarżącego argumentacja, że poprzednio wyznaczony r.pr. nie może wystawić stosownej faktury za pomoc prawną, ponieważ zaprzestał prowadzenia praktyki, nie może prowadzić do zmiany postanowienia w przedmiocie przyznania wynagrodzenia.
Obecnie wyznaczony przez OIRP w [...] pełnomocnik nie może, zdaniem Sądu, domagać się przyznania mu wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej, której faktycznie nie udzielił. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy należy się wynagrodzenie, w zakresie określonym w art. 250 Ppsa, w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z 19 listopada 2015 r., sygn. I FZ 910/15). W ocenie Sądu stanowisko to należy rozumieć w taki sposób, że nie tylko chodzi o faktyczne zaangażowanie pełnomocnika w sprawę, ale również o udzielenie pomocy prawnej osobiście (lub przez zastępcę np. substytuta). Faktyczną pomoc prawną w postępowaniu przed Sądem I. instancji udzielił skarżącemu r. pr. K.C.. Okoliczność ta jest bezsporna. Również pełnomocnik ten sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu, który zapadł w niniejszej sprawie.
Natomiast kwestia zaprzestania działalności przez tego pełnomocnika nie jest zmianą okoliczności - o jakiej mowa w art. 165 Ppsa – stanowiącej możliwość przyznania wynagrodzenia innemu pełnomocnikowi.
Uwzględnienie wniosku prowadziłoby bowiem do wydania rozstrzygnięcia sprzecznego z art. 250 Ppsa i przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi, który w sprawie nie udzielił skarżącemu faktycznej pomocy prawnej.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art.165 w zw. z art. 250 § 1 Ppsa orzekł jak w sentencji.