Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2012 r. (VII SA/Wa 82/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z [...] czerwca 2011 r. wydaną w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora [...]. Następnie, w dniu 12 lutego 2012 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, który został uwzględniony przez tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 7 marca 2012 r. (VII SA/Wa 82/12)
W dniu 6 czerwca 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie nadawczej) radca prawny wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. – L. B. nadał do Sądu skargę kasacyjną od wspomnianego na wstępie postanowienia z dnia 27 stycznia 2012 r., w której zawarł, obok wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczył, że opłaty z tytułu pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości ani w części przez stronę.
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2012 r. (VII SA/Wa 82/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z 27 stycznia 2012 r.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 października 2012 r. (sygn. akt I OSK 2221/12) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał m.in., że postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi za zastępstwo prawe wykonane na zasadzie prawa pomocy zostanie wydane w trybie określonym w art. 258-261 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 Nr 270; dalej zwana p.p.s.a.).
Orzekając ponownie w tej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 listopada 2012 r. (IV SA/Wa 2522/12) odrzucił skargę A. S. jako niedopuszczalną.
Skarżący nie zgodził się z tym postanowieniem i wniósł od niego skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 marca 2013 r. (sygn. akt I OSK 300/13) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.
Stwierdzono, co następuje:
Złożony przez radcę prawnego L. B. wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu A. S., polegającej na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2012 r. (VII SA/Wa 82/12) jest uzasadniony.
Wyznaczony przez organ samorządu radcowskiego radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 p.p.s.a. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa zostały uregulowane przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349; dalej zwane rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości).
Stosownie do treści przepisu § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stawki minimalne, o których mowa w powołanej wyżej regulacji określa natomiast § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. W niniejszej sprawie stawka minimalna wynosi 120 zł, co wynika z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. b tego rozporządzenia. Kwota ta stanowi 50 % stawki minimalnej, która obowiązuje w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Wypada dodać, że ustanowiony przez Sąd radca prawny nie brał udziału w rozprawie przed NSA (postanowienie z dnia 18 października 2012 r. wydane zostało na posiedzeniu niejawnym).
Biorąc pod uwagę nakład pracy radcy ustanowionego z urzędu, referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał wnioskodawcy od Skarbu Państwa kwotę 120 zł, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. b oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.
Ustalona w powyższy sposób opłata podlega podwyższeniu zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o 23 % ustalonej kwoty wynagrodzenia (27,6 zł). W ten sposób koszty nieopłaconej pomocy prawnej zostały ustalone na łączną kwotę 147,6 zł.