Uzasadnienie
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w punkcie 2 wyroku z 31 stycznia 2018 r. stwierdził, że: "zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego [...] S.A z siedzibą w [...] kwotę 4025 (cztery tysiące dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze cyt. ustawy).
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
W wersie 16 sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 stycznia 2018 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2508/17) błędnie wpisano "Ministra Infrastruktury i Budownictwa" gdy w rzeczywistości powinno być napisane "Ministra Inwestycji i Rozwoju". Zgodnie z § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2018 r. (Dz. U. z 22 stycznia 2018 r., poz. 175) zmieniającego rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Inwestycji i Rozwoju (Dz. U. z 12 stycznia 2018 r., poz.
94) działem administracji rządowej "budownictwo, planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz mieszkalnictwo" kieruje Minister Inwestycji i Rozwoju". Wskazanie zatem w punkcie 2 sentencji wyroku Ministra Infrastruktury i Budownictwa było wynikiem oczywistej omyłki.
W związku z powyższym, wobec zaistniałej oczywistej omyłki, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.