Uzasadnienie
Skarżący R. R. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...] położonej w miejscowości S. dla inwestycji polegającej na budowie dwóch kurników o obsadzie 42000 sztuk kur niosek każdy w systemie chowu klatkowego, budowie sortowni jaj wraz z budową obiektów towarzyszących.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym.
Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt I FZ 882/05, niepubl.).
Zauważyć należy, że w literaturze przedmiotu panuje zgodność, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ze względu na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Przedmiotowa decyzja ma charakter deklaratoryjny, to znaczy, że z punktu widzenia zagospodarowania terenu stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Określa podstawowe parametry, dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które poprzedzają wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter "promesy" uprawniającej (łącznie z innymi dokumentami) do ubiegania się o pozwolenie na budowę, na terenie w niej wskazanym. Nie jest zatem aktem upoważniającym do rozpoczęcia czy kontynuowania inwestycji. Wydanie przez organ administracji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi dla strony obowiązku określonego działania, zaniechania lub nakazu znoszenia zachowania innych podmiotów.
Z tego powodu decyzja ta nie nadaje się do wykonania i jako taka nie może stanowić dla strony skarżącej źródła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a.
Odnosząc się natomiast do podniesionego we wniosku argumentu, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki prawne w postaci rozpoczęcia inwestycji po uzyskaniu pozwolenia na budowę należy wskazać, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę ma charakter odrębny, w którym strona skarżąca będzie mogła zgłaszać stosowne wnioski procesowe.
W takiej sytuacji należy stwierdzić, że ze względu na charakter zaskarżonej decyzji, którą orzeczono o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, nie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony polegającej na wstrzymaniu wykonania kwestionowanej decyzji.
W związku z powyższym, na postawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.