Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2011 r., po rozpoznaniu skargi E. B., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 1 czerwca 2011 r. w przedmiotowej sprawie ustanowiono dla uczestnika postępowania – G. B. - adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w W. pełnomocnikiem wyznaczyła adwokata D. L. W dniu 4 lipca 2011 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik, działając w imieniu G. B., złożył sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 lipca 2011 r. przywrócił G. B. termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 7 kwietnia 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 8/12 oddalił skargę kasacyjną.
Jak wynika z protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie powołanego orzeczenia, wyznaczony adwokat reprezentował G. B. przed Sądem drugiej instancji, popierając skargę kasacyjną.
W dniu 8 sierpnia 2013 r. adwokat D. L. złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, obejmujące w szczególności sporządzenie skargi kasacyjnej i reprezentowanie uczestnika postępowania na rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pełnomocnik oświadczył zarazem, że koszty pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości, ani w części.
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r., poz. 461 ze zm.).
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) tego samego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka minimalna wynosi 75 % wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W przedmiotowej sprawie, w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji wykonane zostały czynności, o których mowa w powołanym § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w W. pełnomocnik powinien zatem otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w tym przepisie. Ponieważ nie prowadził on sprawy przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, opłata wynosi 100 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia.
Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.