Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności Starosty B. z dnia [...] lutego 2009 r., którą udzielono T. sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki W. na jazie w S..
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że pismem z dnia [...] września 2011 r. V. T. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...].
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. powołaną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] lutego 2009 r.
Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej rozpoznając odwołane od tej decyzji wskazał, że przedmiotem postępowania w sprawie było ustalenie istnienia jednej z wad decyzji wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a. lub też wad określonych w przepisach szczególnych, do których odsyła art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., a także stwierdzenie, czy nie występują przesłanki negatywne wymienione w art. 156 § 2 k.p.a.
Organ II instancji podzielił stanowisko Dyrektora RZGW w P., iż kontrola decyzji Starosty B. z dnia [...] lutego 2009 r. nie potwierdza spełnienia żadnej z przesłanek określonych w art. 156 k.p.a. bowiem pozwolenie wodnoprawne zostało wydane zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami. Stosownie do art. 140 ust. 1 Prawa wodnego organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego był Starosta B.. Do wniosku o wydanie tej decyzji został załączony zgodnie z wymogami art. 131 ust. 2 pkt 1 tej ustawy sporządzony przez uprawnioną osobę operat wodnoprawny i opis projektowanych rozwiązań wraz z decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2008 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla budowy "Małej Elektrowni Wodnej na rzece W. w obrębie jazu zlokalizowanego w miejscowości S. w [...] km rzeki".
W ocenie organu odwoławczego analiza decyzji Starosty B. oraz akt sprawy ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podniesionych w piśmie strony z dnia [...] września 2011 r., nie dała podstaw do usunięcia decyzji z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności, ponieważ nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Została wydana zgodnie z właściwością i na podstawie obowiązujących przepisów zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego, brak jest także przesłanek do stwierdzenia, że jest obarczona przesłanką rażącego naruszenia prawa, brak jest również przepisów szczególnych przewidujących sankcję nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt. 7 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego przede wszystkim brak jest przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem jak wynika z komentarzy i orzecznictwa sądów administracyjnych do tego przepisu, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
W kontekście prezentowanego przez stronę stanowiska dotyczącego braku jej udziału w postępowaniu wodnoprawnym i naruszeniu art. 145 k.p.a. organ podkreślił, iż powołane wyżej wady nie mają charakteru proceduralnego, a usunięcie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. Zdaniem organu II instancji podnoszone w trakcie postępowania zarzuty mogą mieć ewentualne znaczenie w kontekście wskazywanych naruszeń w ramach odrębnych postępowań ewentualnie prowadzonych w trybie art. 29 ust. 1 lub art. 133 ust. 1
Prawa wodnego, a także być podstawą roszczeń o charakterze cywilnym.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli V. T. i J. H., podnosząc zarzut naruszenia art. 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a.
W uzasadnieniu skargi podnieśli, że Starosta B. pominął ustalenia wcześniejszych pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód rzeki W.i przy wykorzystaniu urządzeń wodnych węzła wodnego "S.", w tym jazu na rzece W. w [...] rzeki w S.. Starosta B. i Wojewoda [...] w 2002 roku uzgodnili podział kompetencji wynikający z art. 140 ust. 1 i ust. 2 Prawa wodnego. Naczelny Sąd Administracyjny uzasadniając postanowienie z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OW 63/11 wskazał, że treść pisma Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., oraz
Starosty B. z dnia [....] grudnia 2002r., wskazuje, że w niniejszej sprawie nie można kwestionować kompetencji organów do wydawania pozwoleń wodnoprawnych bez wcześniejszego przeprowadzenia postępowania o odtworzeniu zagubionych akt administracyjnych dotyczących rozpatrywanej sprawy.
Przekraczając granice wcześniej ustalonych i uzgodnionych z Wojewodą [...] kompetencji do wydawania pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód rzeki W. przy wykorzystaniu urządzeń wodnych węzła "S." Starosta B. udzielił pozwolenia wodnoprawnego T. Sp. z o.o. decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Ustalenia wydanego pozwolenia zmieniają sposób użytkowania instalacji wprowadzania ścieków do rzeki W. w S. prowadzonej przez K. "B." ustalonej pozwoleniem zintegrowanym wydanym przez Marszałka Województwa [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Zmiany dotyczą między innymi: funkcji i przeznaczenia jazów, w tym wysokości piętrzenia wód na jazie głównym węzła "S. " z rzędnej 163.80m npm podniesionej do rzędnej 164.00m wykluczającą możliwość korzystania z wód przez inne zakłady. Starosta zezwolił na zmiany sposobu użytkowania urządzeń wodnych węzła "S." bez wymaganych prawem ekspertyz i dokumentacji technicznej spełniającej warunki stawiane operatom wodnym oraz zawiadomienia o tym właściwych organów określonych ustawą Prawo ochrony środowiska. Wydane pozwolenie wodnoprawne narusza art. 123 ust. 1 oraz art. 126 ust. 1 w związku ze zmianą warunków korzystania z wód zlewni tj. art.125 ust. 1 Prawa wodnego naruszając interesy osób trzecich.
Zdaniem skarżącego, decyzja Starosty B. z dnia [....] lutego 2009 r. zawiera nie tylko wadę wymienioną w art. 156 §1 pkt 1 k.p.a., ale również wady wymienione w tym artykule w innych punktach. Starosta B. nie przeprowadził postępowania administracyjnego o odtworzenie zagubionych akt administracyjnych w sprawie cofnięcia pozwolenia administracyjnego na wspólne z młynem korzystanie z wody z kanału młyńskiego gromadzonych wcześniej przez Wojewodę [...]. Zagubił również akta administracyjne dotyczące ustalenia granic właściwości rzeczowej do ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy na podstawie art. 140 ust. 1 ustawy Prawo wodne, które zostały uzgodnione z Wojewoda Łódzkim będącym organem właściwym rzeczowo na podstawie art. 140 ust. 2 Prawa wodnego. Skarżący podkreślili, że w obiegu prawnym funkcjonują akty prawne odmiennie regulujące wysokość piętrzenia wody jazem głównym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Sąd odrzucił skargę V. T. W piśmie procesowym z dnia [....] lipca 2013 r. skarżący podkreślił, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne umożliwiające ustalenia organów właściwych do spraw korzystania z wód. Ponadto wskazał, że pojawiły się nowe dowody sfałszowane przez T. sp. z o.o. W kolejnym piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. skarżący podtrzymał wniesioną skargę.
W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko skarżącego. W uzupełnieniu skargi podniósł zarzut naruszenia: 1) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 61 § 4 k.p.a, art. 109 § 1 k.p.a i art. 138 k.p.a., poprzez nie uchylenie skarżonej decyzji Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej oraz nie stwierdzenie decyzji Starosty B. z dnia [...] lutego 2009 r. mimo, że ta ostania rażąco narusza prawo procesowe, gdyż organ ten nie powiadomił strony postępowania, tj. V. T. o wszczęciu postępowania oraz nie doręczył jej decyzji;
2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a z związku z art. 125 pkt 3 Prawa wodnego oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nie uchylenie skarżonej decyzji Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej oraz nie stwierdzenie decyzji Starosty B. z dnia [...] lutego 2009 r., mimo że ta ostatnia decyzja rażąco naruszała prawo materialne, gdyż organ nie dokonał rzetelnej oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko, w tym sam nie zbadał, czy pozwolenie wodnoprawne jest zgodne z wymogami ochrony środowiska.
W uzasadnieniu podano, że zgodnie z art. 127 Prawa wodnego w zw. z art. 49 k.p.a. strony postępowania mogą być powiadomione o decyzjach i czynnościach organu drogą publicznego obwieszczenia, tylko jeżeli liczba stron przekracza 20.
W niniejszej sprawie brak jest ustalenia przez organ, że ta przesłanka dla zastosowania art. 49 k.p.a. została spełniona. Wskazano również, że Starosta B. w kwestionowanej decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. podał, że został podwyższony poziom piętrzenia wód na jazie w S. z rzędnej 163,80 m n.p.m, do rzędnej 164,00 m n.p.m. Wojewoda [...] decyzją z dnia [....] grudnia 1991 r. ustalił maksymalny poziom piętrzenia wody na jazie w [...] na poziomie 163,80 m n.p.m. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...) [ Dz. U. nr 257, poz. 2573] urządzenia piętrzące wodę na wysokość co najmniej 1 metra zostały zakwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. w decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. podał, że wysokość piętrzenia wody na jazie w S. to 2,67 m, Wszelkie przedsięwzięcia na rzecze W. mogą zatem znacząco oddziaływać na środowisko.
Nadto w rejonie tego jazu wprowadzane są wody kopalniane z odwodnienia k. w B.. Zatem Starosta B. przed wydaniem kwestionowanej decyzji udzielającej T. Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego obowiązany był do dokonania oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko, a czego nie dokonał.
Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, stwierdzenie nieważności decyzji Starosty B.z dnia 2 lutego 2009 r. oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga J. H. zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności Starosty B. z dnia [...] lutego 2009 r., udzielającej T. t sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki W. na jazie w S., korzystania z wód rzeki W. dla celów energetycznych, zatwierdzającej dołączoną do wniosku instrukcję gospodarowania wodą, ustalającej zobowiązania dla tej spółki i zakres obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego do 31 grudnia 2028 r. oraz ustanawiającej przedmiotową spółkę głównym użytkownikiem jazu piętrzącego wody rzeki.W w S. Zaskarżona decyzja wydana została w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej - stwierdzenia nieważności, stanowiącym prawnie dopuszczalny wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 k.p.a. Podkreślić należy, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym.
Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowana decyzja narusza rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności, przy czym ustalenia te oparte są na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty musi potwierdzać. W postępowaniu nieważnościowym organ nie prowadzi postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym, lecz jedynie kontroluje, czy wydanie zaskarżonej decyzji wiąże się z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności.
Stan prawny, który jest przedmiotem badania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji to stan prawny będący podstawą wydania decyzji w postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 514/11).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy orzekające w postępowaniu nieważnościowym nie dokonały w sposób dostateczny analizy zgromadzonego przez organ orzekający w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby organ skontrolował decyzję Starosty B. z dnia [...] lutego 2009 r., pod kątem wszystkich przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
We wniosku z dnia [...] września 2011 r. o stwierdzenie nieważności podniesiono zarzut niewłaściwości rzeczowej organu; niedokładne ustalenie, o jaki jaz na rzece W. chodzi w decyzji S. z dnia [...] lutego 2009 r., jak i zarzut, że organ zmienił dopuszczalny maksymalny poziom piętrzenia na jazie rzeki W. w S. oraz nie ustalił prawidłowo kręgu uczestników postępowania o udzielenie spółce T. pozwolenia wodnoprawnego Zarzucono także, iż zwiększenie z 2,7 m do 2,9 m wysokości piętrzenia, a więc dokonanie w ten sposób zamiany warunków przepływu rzeki W. przez węzeł i warunków korzystania z wód rzeki, zagrożone jest karą za czyny zabronione z art. 65 ust. 1 pkt 2, art. 191, art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 194 Prawa wodnego. Podniesiono także, że Starosta B. naruszył przepis art. 126 pkt 1 w związku z art. 125 pkt 2 Prawa wodnego, bowiem wydając decyzję naruszył miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podnosząc powyższe naruszenia wskazano, że decyzja Starosty B.zawiera wady o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 6, 7 k.p.a.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. wprawdzie ustosunkował się do większości podnoszonych zarzutów, jednakże odniesienie się tylko do zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności nie stanowi prawidłowo przeprowadzonej kontroli w trybie nadzoru w stosunku do decyzji wydanej w trybie zwykłym. Niesporne jest, że decyzja Starosty B. została wydana m.in. na podstawie operatu wodnoprawnego pn. Mała Elektrownia Wodna na rzece W. w S. km [...] wraz z konieczną infrastrukturą techniczną; projektu instrukcji gospodarowania wodą na jazie w S. rzeka W.; opisu prowadzenia zamierzonej działalności sporządzony języku nietechnicznym.
Zadaniem organu w niniejszym postępowaniu nadzwyczajnym było dokonanie oceny, czy kwestionowana decyzja Starosty B. wydana w oparciu o przedłożoną przez wnioskodawcę dokumentację została wydana zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami Prawa wodnego w zakresie pozwolenia wodnoprawnego, jak i czy dokumentacja wnioskodawcy spełniała ustawowe wymagania określone dla tego rodzaju przedsięwzięcia. Dopiero po dokonaniu takiej oceny, organ nadzoru mógł wydać stosowaną decyzję w zależności od stwierdzenia, czy decyzja kwestowana dotknięta jest kwalifikowaną wadą z art. 156 § 1 kpa, czy też taką wadą nie jest dotknięta. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyniki tej oceny powinny znaleźć odzwierciedlenie, w przeciwnym razie wydana decyzja nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 kpa.
Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji natomiast nie wynika, by takiego rodzaju ocena dokumentów złożonych ówcześnie przez inwestora pod kątem ich prawidłowości, kompletności, w świetle przepisów ustawy - Prawo wodna miała miejsce.
Jak już wcześniej sygnalizowano organy orzekające w sprawie organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie nie odniosły się do wszystkich okoliczności podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Organy nie odniosły się do zarzutu, że Starosta B. orzekający w postępowaniu zwykłym zmienił, a jeśli tak, czy był do tego uprawniony, dopuszczalny maksymalny poziom piętrzenia na jazie rzeki W. w S., jak i zarzutu braku prawidłowego ustalenia kręgu uczestników postępowania o udzielenie spółce T. pozwolenia wodnoprawnego. Organy nie odniosły się także do zarzutu, że pozwolenie wodnoprawne zostało wydane z naruszeniem zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W ocenie Sądu takie działanie narusza zasady postępowania administracyjnego z art. 8, 9 k.p.a., które od organów wymagają prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób by przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę. W sytuacji, gdy zapadło rozstrzygnięcie odmienne niż żądane przez stronę, to powyższe zasady wymagają od organów wskazania w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć powodów, które u podstaw takiej decyzji.
Należy zauważyć, że do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji został dołączony szereg aktów administracyjnych, dotyczących piętrzenia wód rzeki
W., obowiązujących w dniu [...] lutego 2009 r., tj. w dacie wydawania przez Starostę B. pozwolenia wodnoprawnego. Organy orzekające w niniejszym postępowaniu miały zatem obowiązek ustalić, czy były one znane Staroście B. w dniu [...] lutego 2009 r. i czy ewentualnie mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie wynika aby dokonano kontroli legalności kwestionowanej decyzji Starosty B. pod względem wszystkich przesłanek, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Analiza treści uzasadnień rozstrzygnięć obu instancji wskazuje na to, iż jedynie dokładnie zbadano kontrolowaną decyzję z punktu widzenia przesłanki z pkt 1 art. 156 § 1 kpa, prawidłowo przyjmując, że decyzja z dnia [...] lutego 2009 r. została wydana zgodnie właściwością. Natomiast odnośnie pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2-7 kpa samo stwierdzenie, że analiza akt sprawy nie dała podstaw do usunięcia kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności, ponieważ nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa, w ocenie Sądu, stanowi o braku prawidłowo przeprowadzonej kontroli legalności tej decyzji.
Przede wszystkim prawidłowa kontrola powinna sprowadzać się do analizy prawidłowości wydanej decyzji przez Starostę B. pod względem jej zgodności z obowiązującymi wówczas przepisami prawa. Dopiero taka analiza może prowadzić do stwierdzenia, czy kontrolowana decyzja jest zgodna, czy też nie jest zgodna z przepisami prawa materialnego. W zależności od wyników takiej analizy, w dalszym etapie postępowania nadzorczego, dopiero można stwierdzić, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta kwalifikowaną wadą, czy też nie w rozumieniu art. 156 § 1 kpa. W uzasadnieniu rozstrzygnięć obu instancji takiej analizy brakuje, dlatego też obie decyzje organów nie poddają się kontroli Sądu.
Wymaga jeszcze raz podkreślenia, że kwestionowana decyzja Starosty B. z dnia [...] lutego 2009 r. powinna być poddana wnikliwej ocenie pod względem jej zgodności z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami ustawy - Prawo wodne, jak również ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U nr 199, poz. 1227). Słusznie podniósł pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2013 r., że pozwolenie wodnoprawne udzielone ww. decyzją Starosty B. obejmuje przedsięwzięcie, które zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko () [ Dz. U. nr 257, poz. 2573] zaliczane jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z treści zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji nie wynika aby organy zbadały, czy w postępowaniu zwykłym taką ocenę przeprowadzono, czy też właściwe organy do jej przeprowadzenia od takiej oceny odstąpiły.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 cyt. ustawy.