Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 czerwca 2015r. skarżąca N. R. reprezentowana przez pełnomocnika A. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2015r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2015r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2000r. w przedmiocie ujawnienia w ewidencji gruntów podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obr. [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2015r. nr [...].
W dniu 25 stycznia 2016r. N. R. działająca przez pełnomocnika A. R. – niebędącego profesjonalnym pełnomocnikiem, wniosła wniosek o uzasadnienie wyroku oraz odrębnym pismem kierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012r. poz. 270 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a.") od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę tę może wnieść zarówno strona, jak i prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 173 § 2 p.p.s.a.)
Z brzmienia wskazanego wyżej art. 173 § 2 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że skarga kasacyjna może być wniesiona po uprzednim doręczeniu przez Sąd odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Tymczasem w niniejszej sprawie odpis wyroku z uzasadnieniem do dnia dzisiejszego nie został doręczony pełnomocnikowi skarżącej.
Podnieść również należy, że możliwość osobistego wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę postępowania została ograniczona brzmieniem przepisu zawartego w art. 175 § 1 p.p.s.a. Przepis ten wprowadza tzw. przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że podmiotami uprawnionymi do sporządzania skargi kasacyjnej są adwokat i radca prawny, a także - po myśli § 2 art. 175 p.p.s.a. - inne wskazane ustawą osoby, czyli sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Omawianego przymusu adwokacko-radcowskiego nie stosuje się także gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2).
Z kolei, z mocy § 3 art. 175 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, jak również przez rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej.
W treści skargi kasacyjnej pełnomocnik N. R. A. R. nie będący profesjonalnym pełnomocnikiem nie wskazał, aby należał do określonego w komentowanym przepisie kręgu podmiotów. Nie wynika to również z akt administracyjnych i sądowych sprawy. W tym miejscu odnotować przyjdzie trafne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu wniesienia jej z naruszeniem art. 175 p.p.s.a., bez wzywania do usunięcia braków. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wniesienie skargi kasacyjnej sporządzonej przez osobę, jeżeli nie ma ona kwalifikacji wymienionych w art. 175 §1 p.p.s.a., nie jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu, ale brakiem uzasadniającym odrzucenie skargi kasacyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, dostępne: System Informacji Prawnej LEX nr 83280).
W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że w rozpoznawanej sprawie sporządzenie skargi kasacyjnej przez nieprofesjonalnego pełnomocnika skarżącej (jej syna), skutkować musi zatem uznaniem jej za niedopuszczalną, a w konsekwencji podlegającą odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, orzeczono jak w sentencji postanowienia.