Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2009 r., złożonym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), skarżąca wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1626 zł brutto. Skarżąca wyjaśniła, że jest osobą w podeszłym wieku (88 lat), przeszła zawał i ze względu na zły stan zdrowia ponosi znaczne wydatki na leczenie. Oświadczyła, że mieszka w domu zbudowanym w 1934 r. przez jej rodziców (37 m2), który wymaga kapitalnego remontu. Skarżąca nie posiada innych nieruchomości, oszczędności ani żadnych przedmiotów wartościowych.
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Rozpoznawany wniosek zawiera żądanie zwolnienia od kosztów sądowych, a zatem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, co wynika z treści art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w takim zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym kontekście należy stwierdzić, że na obecnym etapie postępowania na te koszty składa się wpis od skargi, określony na podstawie § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w kwocie 500 zł. Pozostałe koszty sądowe, jakie może potencjalnie ponieść skarżąca, to koszty wpisów od ewentualnych środków odwoławczych oraz koszty opłat kancelaryjnych.
Oceniając sytuację majątkową i osobistą skarżącej przez pryzmat wysokości tak określonych kosztów sądowych należało stwierdzić, że rozpoznawany wniosek zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Jedynym źródłem jej dochodu jest emerytura w wysokości 1626 zł brutto. Biorąc pod uwagę wiek skarżącej (88 lat), przebyte choroby i jej obecny, zły stan zdrowia, za wiarygodne należy uznać złożone przez stronę oświadczenie, w świetle którego środki finansowe uzyskiwane z tytułu emerytury wystarczają jedynie na pokrycie wydatków niezbędnych do utrzymania się. Sytuacja osobista i życiowa (mieszkaniowa) skarżącej nakazuje bowiem zaliczyć do tych wydatków nie tylko wydatki na leczenie, ale również wydatki ponoszone na opłaty eksploatacyjne związane z utrzymaniem domu, który – z uwagi na jego zły stan techniczny – wymaga zwiększonych nakładów.
Skoro zatem uzyskiwane przez stronę dochody nie pozwalają na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na uiszczenie opłat sądowych, nie może budzić wątpliwości, że w sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a więc strona wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.