Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1850/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. P. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi.
Postanowieniem z 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1850/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. P. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. jako niedopuszczalną.
Wraz z zażaleniem na postanowienie z 28 sierpnia 2017 r. skarżąca w piśmie z dnia 11 października 2017 r. złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym razem w zakresie całkowitym, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Postanowieniem z 16 stycznia 2018 r. sygn. akt I OZ 1931/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. P. na postanowienie z 28 sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy. NSA po przeanalizowaniu przedmiotu skargi, stwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego, zasadnie zatem sąd pierwszej instancji odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność skargi.
Skarżąca złożyła skargę o wznowienie postepowania zakończonego postanowieniem NSA z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn akt I OZ 1931/17, która została odrzucona postanowieniem NSA z dnia 17 lipca 2018 r., sygn. akt I OZ 638/18.
W piśmie z dnia 9 lipca 2018 r. skarżąca złożyła kolejny wniosek w sprawie IV SA/Wa 1850/17 o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w piśmie z dnia 11 października 2018 r. uzupełniony w dniu 20 listopada 2017 r., poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF oraz ponowiony w piśmie z dnia 9 lipca 2018 r., nie zasługuje na uwzględnienie.
Wniosek ten należało uznać za wniosek o zmianę postanowienia z dnia 28 sierpnia 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, a zatem wniosek złożony w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a". Zgodnie z tym przepisem postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Z kolei zgodnie z art. 247 ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi..
Należy podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2017 r. Sąd odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych z uwagi na oczywistą bezzasadność jej skargi. Trafność takiego stanowiska potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 16 stycznia 2018 r. sygn. akt I OZ 1931/17. NSA w orzeczeniu tym szczegółowo przeanalizował przedmiot skargi. NSA stwierdził, co następuje: "W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi została objęta uchwała Rady Miejskiej w [...], podjęta na podstawie m.in. art. 229 pkt 3 i art. 239 k.p.a., w sprawie skargi A. P. na odmowę prowadzenia procedury "Niebieska Karta" i udzielenia jakiejkolwiek pomocy finansowej przez Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Przywołany w podstawach uchwały art. 229 pkt 3 k.p.a. mieści się w dziale VIII k.p.a., którego rozdział 2, obejmujący przepisy art. 227-240, normuje postępowanie skargowe.
Sprawa ze skargi na uchwałę podjętą w tym trybie nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Art. 3 § 2 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog, uprawniający sądy administracyjne do rozpoznania skarg na wskazane w nim akty i czynności, w § 3 tego przepisu określono kompetencję do orzekania w innych sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Skarga w niniejszej sprawie nie należy do właściwości sądu administracyjnego, bowiem nie dotyczy żadnego z aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ani § 3 p.p.s.a. Przedmiotem skargi z art. 227 k.p.a. są zarzuty co do prawidłowości działania danego organu lub podmiotu wykonującego funkcje publiczne. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego, niezależnie od formy rozpatrzenia skargi, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
W tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje i Sąd I instancji zasadnie odmówił skarżącej przyznania tego prawa na podstawie art. 247 p.p.s.a.."
Kolejny złożony przez skarżącą w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, w ocenie Sądu – o czym już była mowa na wstępie - podlega ocenie w trybie art. 165 p.p.s.a. W tej sytuacji w dalszym ciągu pozostaje aktualne stanowisko wyrażone w powołanym wyżej postanowieniu NSA z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt I OZ 1931/17, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 247 p.p.s.a., a zatem brak jest podstaw do uznania, że w sprawie doszło do zmiany jakichkolwiek okoliczności, które miałyby wpływ na uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie, czy to całkowitym, czy częściowym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2008 r., sygn. akt I OZ 763/08, z 16 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 208/09 oraz z 13 lutego 2015 r. sygn. akt II OZ 97/15, z 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OZ 321/16 wskazane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy, na podstawie 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.