Uzasadnienie
S. K. zwróciła się o ustanowienie adwokata z urzędu.
Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 3 stycznia 2012 r. wynika, że:
- 1. skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe;
- 2. źródłem jej utrzymania jest świadczenie emerytalne, którego wysokość wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym wysokości 846,06 zł netto miesięcznie;
- 3. S. K. jest właścicielem domu o powierzchni około 90 m2;
- 4. nie posiada innych nieruchomości, wartościowych przedmiotów, oszczędności, papierów wartościowych, ani innych zasobów pieniężnych;
- 5. na stałe niezbędne wydatki w jednoosobowym gospodarstwie domowym skarżącej składają się: opłaty za telefon (40 zł miesięcznie), opłaty za energię elektryczną (40 zł miesięcznie), koszty zakupu niezbędnych leków (150 zł miesięcznie), opłaty za wodę (5 zł miesięcznie), koszty zakupu odzieży (40 zł miesięcznie), opłaty za opał (75 zł miesięcznie), opłaty za gaz (45 zł miesięcznie), koszty zakupu środków czystości (25 zł miesięcznie), koszty opieki (150 zł miesięcznie). Pozostałą kwotę wnioskodawczyni przeznacza na zakup żywności.
Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie, po rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 24 czerwca 2010 r., postanowieniem z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 947/10 referendarz sądowy przyznał prawo pomocy we wnioskowanym zakresie, to jest zwolnił S. K. od kosztów sądowych.
Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Miesięczne koszty utrzymania samodzielnie prowadzonego przez skarżącą gospodarstwa domowego pochłaniają praktycznie całość uzyskiwanego przez nią dochodu. S. K. nie jest zatem w stanie poczynić jakichkolwiek dodatkowych oszczędności. Chociaż więc w przedmiotowej sprawie skarżąca nie ma już obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, to bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu nadal nie jest w stanie wygospodarować środków na opłacenie profesjonalnej pomocy prawnej.
W konsekwencji należy uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.