Uzasadnienie
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z 4 listopada 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 1719/11 wydanym w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z [...] września 2011r. przyznał skarżącej prawo pomocy polegające m.in. na ustanowieniu adwokata.
Działający imieniem strony skarżącej adwokat W. D. w skardze kasacyjnej z 19 kwietnia 2012r.od wyroku WSA w Warszawie z 16 lutego 2012r., którym Sąd oddalił skargę A. B., wniósł o "orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego, w tym nieopłaconych kosztach zastępstwa procesowego z urzędu, według norm przepisanych".
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Bezsporne w sprawie jest, że adwokatowi ustanowionemu w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy należy się wynagrodzenie od Skarbu Państwa. Jest ono wypłacane na wniosek. Podstawą prawną orzeczenia o wysokości wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z urzędu jest art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) oraz przepisy wykonawcze właściwe dla danej korporacji zawodowej pełnomocników, które w sposób precyzyjny określają sposób wyliczenia wynagrodzenia. Wysokość wynagrodzenia należnego adwokatom reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 461).
Zgodnie z § 20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Referendarz sądowy stwierdza, że wniosek adw. W. D. nie spełnia wymagań określonych w § 20 rozporządzenia. Wniosek nie zawiera bowiem oświadczenia, z którego wynikałoby, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub części. Zdaniem referendarza sądowego wysoki stopień rygoryzmu z jakim należy oceniać wnioski o przyznanie wynagrodzenia należnego adwokatom z urzędu jest uzasadniony faktem, że wynagrodzenie pełnomocnika obciąża Skarb Państwa zaś wszelkie wydatki z tego źródła winny być dokonywane ze szczególną ostrożnością z uwagi na dbałość o stan finansów publicznych.
Referendarz podkreśla, że niewystarczające jest sformułowanie żądania przyznania "kosztów nieopłaconej pomocy prawnej". Nie wynika bowiem z niego, że koszty nie zostały opłacone (por. np. postanowienie NSA z 18 października 2005r., sygn. akt II FZ 620/05, niepubl.).
Ponieważ oświadczenie, o którym mowa jest niezbędnym elementem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, jego brak powoduje wydanie postanowienia o odmowie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej a limine (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 października 1998 r., II CKN 687/98, OSNC 1999/3/63, postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., I OZ 390/08, LEX nr 493827).
W związku z powyższym na podstawie art. 250 w związku 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. referendarz postanowił jak w sentencji.