Uzasadnienie
Skarżący A. S. i Z. S. wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] (wniosek k. 19), która została utrzymana w mocy przez zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r. Ponadto wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji wniósł T. O. Wskazane decyzje ustaliły lokalizację drogi dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od granicy powiatu [...] do granicy województwa [...] od km [...] do km [...], jednocześnie zatwierdzając projekt podziału nieruchomości.
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji A. S. i Z. S. uzasadnili tym, iż prowadzą działalność gospodarczą na terenie objętym powyższymi decyzjami. Konieczność wydania terenu spowoduje straty. Natomiast T. O. wskazał, że wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych następstw w postaci utraty prawa własności do części nieruchomości i naraża Skarb Państwa na jego roszczenia odszkodowawcze. Natomiast uwzględnienie skargi skutkować może wydaniem nowej decyzji wyznaczającej inną lokalizację drogi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przedmiotem skarg jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r., które zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.), zwanej dalej "ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r.".
W związku z tym, że zarówno decyzja Wojewody [...], jak i zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r. zostały wydane przed nowelizacją ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. dokonanej ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U nr 154, poz. 958), zwana dalej "nowelą", której przepisy weszły w życie w dniu 10 września 2008 r., to do kwestii wstrzymania wykonania tych decyzji ma zastosowanie ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. w brzmieniu sprzed jej nowelizacji dokonanej powyższą nowelą. Wynika to z treści art. 6 ust. 2 noweli stanowiącego, iż dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie noweli (10 września 2008 r.) została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. w brzmieniu sprzed noweli w art. 17 ust. 3 pkt 1 stanowiła, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, jedynie uprawnia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ten przepis ma zastosowanie do nieruchomości skarżących. Dopiero w brzmieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. po noweli jej art. 17 ust. 3 pkt 4 stanowi, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Nie uległa natomiast zmianie zasada, że nieruchomości, których dotyczy decyzja, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych - z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna. W niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. stała się ostateczna w dniu [...] lipca 2008 r. - w dniu wydania zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury, która utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże art. 61 § 3 p. p. s. a. stanowi, że wówczas gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu w całości lub w części.
Skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p. p. s. a. mogą wystąpić dopiero w wyniku wykonania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r., jak i decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. nie powodują takich skutków, ponieważ nie uprawniają do rozpoczęcia robót budowlanych, lecz jedynie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl przepisów zawartych w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. sprzed jej nowelizacji lokalizacja drogi publicznej jest dopiero pierwszym etapem zmierzającym do jej powstania i stanowi podstawę do ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Oznacza to, że nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia właścicielowi nieruchomości znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Pozwolenie na budowę jest wydawane w wyniku przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego, w trakcie którego stronom przysługują przewidziane prawem środki ochrony ich interesu prawnego, z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego włącznie.
To zaś oznacza, że możliwość zainicjowania przez inwestora kolejnego postępowania administracyjnego nie może być potraktowana jako czynnik uzasadniający wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu.
W ocenie Sądu nawet fakt, iż nieruchomości, które zostały wydzielone liniami rozgraniczającymi teren planowanej drogi stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa nie stanowi dostatecznej podstawy do uznania, że tego rodzaju następstwa mogą być traktowane jako okoliczności wskazane w hipotezie art. 61 § 3 p. p. s. a. W razie wyeliminowania przez Sąd tego rodzaju decyzji z obrotu prawnego zachodzą bowiem okoliczności uzasadniające przywrócenie prawa właściciela do nieruchomości, a tym samym nie można tu mówić o trudnych do odwrócenia skutkach.
Sąd doszedł więc do wniosku, iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jaki i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. Wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p. p. s. a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.