Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w części stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta O. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sentencji wyroku w rzymskim punkcie I, arabskim punkcie 3 Sąd stwierdził nieważność § 69 § 70 pkt 6 lit. j i k, § 71 pkt 7 lit. k i l, § 72 pkt 4 lit. j i k, § 73 pkt 4 lit. 1 – n, o -q, § 74 pkt 4 lit. 1 - o, p-r, § 75 pkt 1- m, n-o, § 76 pkt 6 lit. k i l, § 77 pkt, 5 lit. 1 i m, § 78 pkt 6 lit. i i j, § 79 pkt 7 lit. j i k, § 86 pkt 6 lit. k, § 93 pkt 4 lit. i uchwały w odniesieniu do trybu podziału innego niż scalenia i podziały nieruchomości.
Rada Gminy O. wniosła w dniu 17 października 2013 r. o sprostowanie błędów pisarskich w wyroku z dnia 15 października 2013 r. w ten sposób, że w punkcie 3 wyroku:
- - zamiast § 69 wpisać § 69 pkt 6 lit. j i k,
- - zamiast "§ 73 pkt 4 lit. 1-n, o-q" wpisać "§ 73 pkt 4 lit. l-n, o-q",
- - zamiast "§ 74 pkt 4 lit. 1-o, p-r" wpisać "§ 74 pkt 4 lit. l-o, p-r",
- - zamiast "§ 75 pkt 1-m, n-o" wpisać "§ 75 pkt 5 lit. l-m, n-o",
- - zamiast "§ 77 pkt 5 lit. 1 i m" wpisać "§ 77 pkt 5 lit. l i m".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek jest zasadny w części.
Na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki.
Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt I OZ 764/12).
Mając na uwadze treść rzymskiego punktu I, arabskiego punktu 3 sentencji wyroku z dnia 15 października 2013 r. należy stwierdzić, że co do punktu 1 lit. a, b, d tego orzeczenia w wyroku znalazł się błąd polegający na zastąpieniu litery "l" cyfrą "1". Co do punktu 1 lit. c tego orzeczenia, nie ulega wątpliwości, że błędem było pominięcie numeru punktu i wpisanie cyfry "1" zamiast litery "l". Podsumowując należy stwierdzić, że frazy wskazane we wniosku to w istocie błędy pisarskie, które należało wyeliminować w orzeczeniu o sprostowaniu wyroku.
Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, niepubl.). Sprostowanie wyroku nie może bowiem prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie podlega więc sprostowaniu m.in. przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania (por. postanowienie NSA z 4 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1545/06, niepubl.).
Pominięcie w sentencji wyroku niektórych roszczeń strony skarżącej może być przedmiotem wniosku o uzupełnienie wyroku, nie może natomiast służyć za przesłankę sprostowania wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2013 r. sygn. akt I FSK 16/12).
Na gruncie rozpatrywanego wniosku należy zauważyć, że uwzględnienie zmiany co do § 69 uchwały poprzez ograniczenie zakresu stwierdzenia nieważności tylko do wskazanych punktów stanowiłoby ingerencję w treść sentencji wyroku wykraczającą poza dyspozycję art. 156 § 1 p.p.s.a., niezależnie od wniosku zawartego w skardze o stwierdzenie nieważności tylko części § 69 uchwały.
W związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.