Uzasadnienie
T. S. wniosła o wymeldowanie W. S. z lokalu nr [...] przy ul. [...] nr [...] w W. Prezydent W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] orzekł o wymeldowaniu W. S. z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu.
W odwołaniu od powyższej decyzji W. S. przedstawił przebieg postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyeksmitowania go z przedmiotowego lokalu wskazując na zły stan zdrowia i brak lokalu zastępczego. Podniósł, iż w dniu eksmisji (tj. 19 lutego 2008 r.) z uwagi na chęć uniknięcia stresu nie był obecny w lokalu, w którym zostawił niektóre swoje rzeczy osobiste.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podniósł, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że odwołujący się opuścił przedmiotowy lokal i w nim nie zamieszkuje. Wskazano, iż w wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] lipca 2005 r. wydanym w sprawie o sygn. akt [...] orzeczono eksmisję odwołującego się z przedmiotowego lokalu. Wierzyciel wniósł o wykonanie eksmisji wskutek czego komornik sądowy w dniu 19 lutego 2008 r. eksmisję wykonał. Z protokołu sporządzonego w tym dniu wynika, że na pisemne wezwanie komornika odwołujący się wyprowadził się dobrowolnie jeszcze przed wyznaczonym terminem eksmisji. Potwierdziły to zeznania świadka T. S. Organ skonstatował, że zostały spełnione przesłanki do wymeldowania odwołującego się, a złożone przez niego zażalenie na czynności komornika nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie wymeldowania.
Podniesiono, iż ewidencja ludności służy wyłącznie rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu osób, a w związku z ustaleniem, że odwołujący się w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje i nie dokonał wymeldowania, utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. S., który uznał, że decyzja organu odwoławczego jest niezgodna z prawem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., nr 87, poz. 960 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
W niniejszej sprawie niewątpliwie zostały spełnione przesłanki obligujące organ administracji publicznej do wymeldowania W. S. z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu.
Prawidłowe są ustalenia organów obu instancji, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego, tj. lokal nr [...] przy ul. [...] nr [...] w W. Sam skarżący w trakcie zeznania z dnia 14 marca 2008 r. stwierdził, że do dnia wykonania eksmisji (tj. 19 lutego 2008 r.) mieszkał w przedmiotowym lokalu, w którym zajmował jeden pokój oraz że ma możliwość przebywania u swojej rodziny, a w lecie przebywa na działce. Zbieżne z tymi zeznaniami są zeznania T. S. z dnia 10 marca 2008 r., która stwierdziła, iż skarżący wyprowadził się z lokalu na kilka dni przed planowanym terminem eksmisji i więcej się w nim nie pojawił.
Dla prawidłowości decyzji organów nie ma znaczenia, czy skarżący wyprowadził się na kilka dni przed eksmisją, czy też w dniu eksmisji tuż przed przybyciem komornika.
Istotne jest, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji skarżący nie mieszkał już w przedmiotowym lokalu. Wyprowadził się z niego dobrowolnie z uwagi na toczące się postępowanie egzekucyjne zmierzające do wykonania pkt 2 wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] lipca 2005 r. wydanego w sprawie o sygn. akt [...], którym orzeczono eksmisję skarżącego z przedmiotowego lokalu. Opuszczenie lokalu przez skarżącego jest dobrowolnym poddaniem się orzeczeniu eksmisyjnemu. Jeżeli więc w rozpatrywanej sprawie skarżący po wydaniu orzeczenia eksmisyjnego i po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, lecz przed przybyciem komornika opuścił lokal, to opuszczenie go należy uznać za dobrowolne. W żaden sposób nie może być ono uznane za przymusowe, jako wykluczające dopuszczalność wymeldowania skarżącego z tego lokalu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2008 r., IV SA/Wa 1318/08, niepubl.).
Dobrowolne opuszczenie lokalu w trakcie trwającego postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania wyroku orzekającego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Uzasadnia tym samym orzeczenie o wymeldowaniu dłużnika z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu, który został przez niego opuszczony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2005 r., II OSK 65/05, niepubl.).
Sąd nadmienia, że organy administracji publicznej nie są kompetentne do oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania eksmisyjnego. Ocena ta może być dokonana w postępowaniu przed sądem powszechnym.
W związku z tym, że spełnione są przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, toteż Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).