Uzasadnienie
Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) stycznia 2005r. wydaną na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 i ust. 4, art. 378 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku -Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. uzgodnił, w zakresie oddziaływania na środowisko na etapie przed zatwierdzeniem projektu budowlanego zamiennego, inwestycje polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej (...), pod adresem i z warunkami wyszczególnionymi w decyzji.
W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na stwierdzenia zawarte w przedłożonym raporcie oddziaływania na środowisko i uznał, że wyznaczony zasięg obszaru występowania pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych dla planowanego przedsięwzięcia występować będzie w miejscach niedostępnych dla ludności, a tym samym eksploatacja instalacji nie będzie powodować przekroczenia standardów jakości środowiska w zakresie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. (Dz. U. Nr 192, poz. 1883).
Mieszkańcy sąsiednich posesji złożyli odwołanie od powyższej decyzji. Podnieśli niekorzystny wpływ inwestycji na środowisko.
Minister Środowiska decyzją z dnia (...) lipca 2005r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 2004r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) umorzył postępowanie odwoławcze. Organ powołując się na treść art. 28 ust. 2 ustawy -Prawo budowlane, uznał, że składający odwołanie - użytkownicy nieruchomości,
Sygn. akt IV SA/Wa 1348/06 które nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, nie mogą być uznani za strony w postępowaniu odwoławczym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący A. S., A. S., J.i W.S., S. i J. S. oraz H. i A. S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżących z samego faktu usytuowania obiektu w bezpośrednim sąsiedztwie ich nieruchomości wynika, że zarzut braku legitymacji strony jest bezpodstawny.
W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o oddalenie skargi.
Postanowieniem z dnia 27 września 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S., zaś postanowieniami z dnia 5 stycznia 2007 roku odrzucił skargi A. S., H. S.oraz A. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego wydana przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Organ odwoławczy uznał, że wnoszący odwołanie nie są, w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) stronami postępowania w przedmiocie uzgodnienia w zakresie oddziaływania na środowisko, przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji telefonii komórkowej. Dla oceny przymiotu strony w tym postępowaniu organ zastosował więc przepis art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, a nie przepis art. 28 k.p.a.
Przepis art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane nadaje pojęciu strony postępowania węższy zakres niż przepis art. 28 k.p.a. Zgodnie z art. 28 ust. 2 tej ustawy stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę jest inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zatem pojęcie strony w art. 28 ust. 2 ustawy -Prawo budowlane zostało zbudowane na enumeratywnym i wyczerpującym wyliczeniu podmiotów, którym przyznano ten status, a nie na ogólnej formule interesu prawnego.
Spór w tej sprawie sprowadza się więc do kwestii, który z tych przepisów: art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, czy art. 28 k.p.a. ma zastosowanie w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko.
Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko jest uregulowane przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska. Przepis art. 48 ust. 4 tej ustawy stanowi, że w sprawach o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego do przeprowadzenia uzgodnienia z organem ochrony środowiska jest zobowiązany wnioskodawca. Wprawdzie postępowanie "uzgodnieniowe" wszczyna się więc na wniosek podmiot ubiegającego się o pozwolenie budowlane a uzgodnienie następuje w formie decyzji administracyjnej, wydanej przez organ ochrony środowiska (art. 48 ust. 4), jednak uzgodnienie to stanowi wyłącznie element postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko, stanowiącego część postępowania zmierzającego do wydania decyzji o której mowa m.in. w art. 48 ust. 4 pkt 2 (patrz art. 48 ust. 3).
Z art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane wynika, że pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Na użytek tego postępowania konieczne jest uzyskanie przez inwestora uzgodnienia od organu ochrony środowiska (art. 48 ust. 4 ustawy o ochronie środowiska). Postępowanie "uzgodnieniowe", kończące się decyzją organu ochrony środowiska jest niewątpliwie w myśl ustawy elementem postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.
Z przedstawionych regulacji prawnych wynika, że postępowanie w sprawie uzgodnienia jest prowadzone wyłącznie w ramach postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a to postępowanie zaliczone zostało na mocy ustawy do elementów postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Z tego względu uzasadnione jest stanowisko, że do postępowania w sprawie uzgodnienia ma zastosowanie przepis art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane.
Równocześnie zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organów odmawiające skarżącym przymiotu strony z tego względu, że nieruchomości których są użytkownikami nie znajdują się w obszarze oddziaływania o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 135 ustawy - Prawo ochrony środowiska.
Ze sporządzonego na potrzeby postępowania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że emisja pół elektromagnetycznych, będąca sprawuzama uuirz.ymaina tyui pu
.iuniuw [uć.. u. ini i» , (juz.. iooo;
dopuszczalne wartości poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku dla miejsc dostępnych dla ludności (gęstość ponad 0,1W/m2) wystąpią wyłącznie na wysokości powyżej 13m, które, jak wynika z raportu, faktycznie są obszarem dla ludzi niedostępnym, a więc miejscem, gdzie nie ma określonych żadnych dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych.
W tej sytuacji organ trafnie uznał, że brak byłoby przesłanek do ustalania obszaru ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Powołany przepis stanowi, że jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, z analizy porealizacyjnej albo z przeglądu ekologicznego wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to m.in. dla instalacji radiokomunikacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Obszar taki ustanawiany jest w miejscach dostępnych dla ludności wyłącznie w przypadku przekroczenia standardów jakości środowiska.
Konstatacja o braku przekroczenia dopuszczalnych pozorów pól elektromagnetycznych w środowisku wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, do którego zalicza się przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W toku postępowania skarżący nie podnieśli przekonujących argumentów iż ustalenia, w tym wyliczenia raportu są wadliwe.
Nie można uznać, iż przekonującym argumentem jest podniesione na etapie skargi, pominięcie kwestii ewentualnego oddziaływania pól elektromagnetycznych o zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego 50 Hz, jako normowanych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową (patrz załącznik nr 1 do rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów), skoro
Sygn. akt IV SA/Wa 1348/06 skarżący nie uprawdopodobnili nawet, iż pola o takich częstotliwościach w ogóle mogą występować w przypadku eksploatacji tego rodzaju inwestycji (stacji bazowej telefonii komórkowej).
Na zakończenie należy podkreślić, że zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem procesowym, a nie merytorycznym. Organ nie zajmował się więc innymi kwestiami merytorycznymi, podnoszonymi w odwołaniu skarżącego. W związku z tym tego rodzaju zarzuty podnoszone w skardze również nie mogły być uwzględnione przez sąd.
Z przedstawionych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.