Uzasadnienie
Stowarzyszenie Zwykłe "[...]" oraz M. P. (dalej: "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowych "[...]".
Skarżący w powyższej skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że posiadanie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (której wykonalności nie wstrzymano) pozwala na wszczęcie postępowania i uzyskania ostatecznego zezwolenia pozwalającego na rozpoczęcie inwestycji W konsekwencji nawet w przypadku zaskarżenia decyzji środowiskowej do sądu administracyjnego czas niezbędny do zakończenia postępowania sądowo administracyjnego może okazać się wystarczający do zrealizowania inwestycji. Podkreślili, że w przypadku decyzji wydanej po nierzetelnej ocenie oddziaływania na środowisko, w której niewłaściwie określone warunki dotyczące np. istotnych elementów ekosystemu bądź wszystkich szkodliwych oddziaływań na zdrowie ludzi i zwierząt, realizacja inwestycji niewątpliwie może wywołać nieodwracalne szkody w środowisku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszym postępowaniu przedmiotem wniosku jest decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowych "[...]". Decyzja ta niewątpliwie wywołuje określone konsekwencje prawne, niemniej jednak trudno w tym przypadku mówić o następstwach mogących wywołać skutki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W szczególności ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla określonego przedsięwzięcia nie oznacza automatycznie zgody na podjęcie jakichkolwiek robót budowlanych związanych z jego realizacją. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z dokumentów wymaganych przez ustawodawcę do ubiegania się o uzyskanie pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Dopiero kolejne etapy tego procesu inwestycyjnego mogą prowadzić do uzyskania rozstrzygnięć, których wykonanie będzie mogło się wiązać z uzyskaniem przez strony postępowania konkretnych uprawnień lub nałożeniem na nie obowiązków. Wówczas jednak stronom przysługiwać będą odrębne środki zaskarżenia.
Podkreślić również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowany jest pogląd, że ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia ze względu na jego przedmiot nie podlega wykonaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2904/12).
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.