Uzasadnienie
Skarżąca H. F. w dniu 19 grudnia 2008 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Z informacji podanych przez skarżącą w nadesłanym formularzu PPF wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem. Wnioskodawczyni jest właścicielką 1/2 mieszkania o pow. 100m2 oraz działki leśnej o pow. 4000 m2. Źródłem miesięcznego dochodu skarżącej oraz jej męża są świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 3450 zł netto. Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazał, iż wraz z mężem zaciągnęła pożyczkę na okres 3 lat celem opłacenia zobowiązań dotyczących lokalu, działek oraz skradzionego ogrodzenia.
W związku z powziętymi wątpliwościami co do wysokości comiesięcznych wydatków skarżącej, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2009 r. zobowiązał skarżącą do uzupełnienia wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o posiadane dokumenty, poprze nadesłanie:
- - wyciągów i wykazów z posiadanych przez wnioskodawczynię oraz jej męża rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy,
- - oświadczenia o wysokości stałych miesięcznych wydatków w gospodarstwie domowym oraz wydatków na leczenie,
- - dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanych dochodów z emerytury.
Wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy dla skarżącej zostało doręczone dorosłemu domownikowi (mężowi skarżącej) w dniu 6 lutego 2009 r. Termin do uzupełnienia braków przedmiotowego wniosku upłynął bezskutecznie w dniu 13 lutego 2009 r., natomiast wnioskodawczyni do dnia dzisiejszego nie udzieliła odpowiedzi na skierowane do niej wezwanie.
Rozpatrując wniosek stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, które może być przyznane osobie fizycznej pod warunkiem wykazania przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.).
Wskazany przepis stanowi odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, zawartej w art. 199 wymienionej ustawy. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe potraktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na występującym z wnioskiem spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane.
Jak już wskazano powyżej, referendarz sądowy uznał zawarte w urzędowym formularzu PPF oświadczenie skarżącej za niewystarczające dla dokonania oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych, szczególnie przy braku pełnej informacji odnośnie wysokości miesięcznych wydatkach koniecznych. Przedłożenie przez skarżącą żądanych dokumentów pozwoliłoby nie tylko na pełną ocenę dochodów uzyskiwanych przez skarżącą, ale także potwierdziłoby ewentualną, trudną sytuację materialną, w jakiej skarżąca się znajduje. W konsekwencji należy przyjąć, iż niewyjaśnione pozostały podstawowe okoliczności dotyczące ponoszonych przez skarżącą kosztów utrzymania, a tym samym wysokości środków pozostających skarżącej do dyspozycji.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy.
Dodatkowo trzeba podkreślić, że Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzenia w sytuacji gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane, gdyż uchyla się on od złożenia stosownych dokumentów i oświadczeń w tym przedmiocie.
Jak już bowiem wyjaśniono sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. post. Sądu Apelacyjnego I Acz 17/03 z dnia 13 stycznia 2003 r., OSA 2003/9/38).
W tej sytuacji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.