Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 lutego 2015 r. Sąd odmówił przyznania Skarżącej L. T. przyznania prawa pomocy.
Powyższe postanowienie zostało doręczone Skarżącej 13 marca 2015 r. (k.
59) poprzez doręczenie dorosłemu domownikowi - w trybie art. 72 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".
Zażalenie na przedmiotowe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia nadane zostało w urzędzie pocztowym 23 marca 2015 r. (koperta - k. 62).
Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia Skarżąca podniosła, że korespondencję odebrała 13 marca 2015 r. jej matka M. T., która przekazała ją Skarżącej dopiero 21 marca 2015 r. z uwagi na brak kontaktu (Skarżąca studiuje).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek jest niezasadny.
Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepis art. 87 § 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, że w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Na wstępie należy stwierdzić, że Skarżąca nie wniosła zażalenia w terminie. Zaskarżone postanowienie zostało jej doręczone 13 marca 2015 r. poprzez doręczenie dorosłemu domownikowi w trybie art. 72 § 1 P.p.s.a., a więc przewidziany przez art. 194 § 2 P.p.s.a. siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął 20 marca 2015 r. (piątek). Zażalenie nadano w urzędzie pocztowym 23 marca 2015 r., czyli z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W związku z tym Sąd zbadał, czy spełnione są przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (wniesieniu zażalenia). Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Uchybienie terminu może być stronie poczytane jako zawinione, gdy strona chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła jej z powodu przeszkody, którą mogła przezwyciężyć.
Podniesiony jako przyczyna uchybienia terminu do wniesienia zażalenia fakt studiowania przez Skarżącą nie jest sam w sobie okolicznością wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu, ponieważ Skarżąca - wiedząc, że jest stroną postępowania sądowego - nie dołożyła należytej staranności w zadbaniu o to, aby osoba, do której rąk nastąpiło doręczenie postanowienia (tu: matka Skarżącej) zawiadomiła Skarżącą o nadejściu przesyłki z sądu. Na prośbę Skarżącej mogłaby się zapoznać z jej treścią i poinformować o niej Skarżącą, która miałaby możliwość nadać zażalenie z każdego miejsca, gdzie znajduje się urząd pocztowy. W takiej sytuacji niepoinformowanie Skarżącej przez osobę podejmującą przesyłkę o jej nadejściu obciąża Skarżącą.
Biorąc pod uwagę, że nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia, Sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.