Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 30 grudnia 2016 r. w przedmiotowej sprawie ustanowiono dla T. G. adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka w [...] w piśmie z dnia 23 marca 2017 r. (karta nr 80 akt sprawy) poinformowała o wyznaczeniu dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokat M. T. Wyznaczona pełnomocnik wniosła w imieniu strony zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2017 r. Zawarła w nim wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II OZ 1496/17 oddalił zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r. oddalił skargę. Wyznaczona pełnomocnik reprezentowała skarżącego na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku. Poprała skargę i wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, sposób określania tych kosztów oraz maksymalną wysokość opłat za udzieloną pomoc reguluje w przedmiotowej sprawie – w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji
- - rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801).
Zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie natomiast do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia opłata maksymalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 480 zł.
Z kolei w postępowaniu zażaleniowym, zakończonym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2017 r., zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) powołanego rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w drugiej instancji, w postępowaniu zażaleniowym opłata wynosi 120 zł.
Uwzględniając zarówno niezbędny nakład pracy pełnomocnika, jak i charakter sprawy, nie znaleziono podstaw do ustalenia opłat ponad wysokość minimalną wynikającą z powołanych wyżej przepisów. Adwokat M. T. należało zatem przyznać wynagrodzenie w wysokości 360 zł (240 zł za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji oraz 120 zł za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu zażaleniowym).
Stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. opłaty ulegają podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w zw. § 4 ust. 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. oraz na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., należało orzec jak w postanowieniu.