Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 września 2003 r. B. W. wniosła zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi: J., F., F., F., P. i L. w Gminie R. Uchwałą z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Rada Gminy R. odrzuciła złożony przez B. W. zarzut w całości.
Pismem z dnia 13 czerwca 2010 r. A. W., M. B., H. M., J. M., E. S., K. S., O. M., L. D., U. D., B. F., M. K., I. K., B. K., L. K., W. K., B. W. wnieśli skargę na wskazaną powyżej uchwałę Rady Gminy R. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy R. wniosła o oddalenie skargi B. W. oraz o odrzucenie pozostałych skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 85 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. przed dniem 11 lipca 2003 r.) podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, dalsze czynności w postępowaniu planistycznym prowadzone są na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania części terenów Gminy R. (wsi: J., F., F., F., P. i L.) podjęto dnia [...] czerwca 2001 r. (uchwała Nr [...]), zaś projekt miejscowego planu był wyłożony do publicznego wglądu w dniach 25 sierpnia 2003 r. – 23 września 2003 r. (zgodnie z zawiadomieniem Wójta Gminy R. z dnia [...] czerwca 2003 r.).
Zatem podstawą rozpoznania skarg w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zwanej dalej "uzp".
Zgodnie z art. 24 ust. 1 uzp każdy podmiot, którego interes prawny bądź uprawnienie naruszały zapisy projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mógł wnieść zarzut do przedmiotowego projektu. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzygała rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 24 ust. 3 uzp). Prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały odrzucającej zarzut w całości lub części ustawodawca przyznał wyłącznie wnoszącemu zarzut (art. 24 ust. 4 uzp).
W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała odnosiła się wyłącznie do ustaleń planu co do działki nr ew. [...] stanowiącej według ewidencji gruntów własność B. W. i została skierowana wyłącznie do B. W. W tej sytuacji tylko B. W. posiada uprawnienie do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Natomiast A. W., M. B., H. M., J. M., E. S., K. S., O. M., L. D., U. D., B. F., M. K., I. K., B. K., L. K., W. K. nie posiadają legitymacji skargowej w niniejszej sprawie, a zatem ich skargi na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] kwietnia 2010 r. odrzucającą w całości zarzut B. W. są niedopuszczalne.
Następnie wymaga odnotowania, że zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi dla pisma zawiera art. 46 § 1 ppsa, w szczególności winno zawierać podpis strony, albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4). Wskazany brak formalny uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Jednocześnie jednak jest to brak, który może zostać usunięty przez stronę na wezwanie Sądu, w którym to zostanie dokładnie określony brak i termin, w jakim strona winna go uzupełnić oraz pouczenie o skutkach nieuzupełnienia braku we wskazanym terminie (art. 49 § 1 ppsa). Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Czyniąc zadość przywołanym powyżej przepisom, zarządzeniem z dnia 27 lipca 2010 r. wezwano B. K. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało wysłane na adres wskazany w skardze, jednakże pomimo dwukrotnego prawidłowego awizowania, przesyłka nie została podjęta w terminie. Wskazać należy, iż przesyłkę pozostawiono na okres czternastu dni w placówce pocztowej w dniu 4 sierpnia 2010 r., o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce oddawczej (powtórne awizo miało miejsce dnia 12 sierpnia 2010 r.). W razie nieodebrania pisma złożonego w placówce pocztowej, stosownie do treści art. 73 ppsa przyjmuje się, że doręczenie pisma nastąpiło w ostatnim dniu czternastodniowego okresu, przez jaki przechowywana była przesyłka.
W związku z powyższym należało uznać, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi został skutecznie doręczony skarżącej w dniu 18 sierpnia 2010 r. Jednakże wezwanie pozostało bez odpowiedzi, tak więc niedopuszczalna skarga B. K. (z przyczyny wskazanej powyżej) dodatkowo dotknięta jest brakiem uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.