Uzasadnienie
E. B. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie.
Ze złożonego w dniu 14 czerwca 2013 r. wniosku, zawartego na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną, a jedynym jej dochodem jest zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 812 zł. Skarżąca jest właścicielką działki o nr ew. [...], posiada również własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego o pow. 55 m2.
Uzasadniając swój wniosek skarżąca oświadczyła, że ponosi stałe wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, tj. czynsz - 430 zł, energia elektryczna- 60 zł, telefon- 50 zł oraz wydatki związane z leczeniem – 250 zł. Duże koszty leczenia są wynikiem przebytej operacji nowotworu. Skarżąca w dniu 28 czerwca 2013 r. nadesłała dokumenty źródłowe potwierdzające jej status jako osoby bezrobotnej.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:
Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych funkcjonuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącej dotyczy obu instytucji prawa pomocy tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika (adwokata). Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżąca powinna udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje go przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej jako P.p.s.a.
Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącej opisany we wniosku z dnia 14 czerwca 2013 r. oraz wynikający z dokumentów nadesłanych do Sądu w dniu 28 czerwca 2013 r. uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy we zakresie całkowitym. Udowodniła ona bowiem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Należy mieć na uwadze, że skarżąca jest osobą bezrobotną, a jedynym jej źródłem utrzymania jest zasiłek z tego tytułu w wysokości 812 zł miesięcznie. Skarżąca wykazała ponadto, że ponosi wysokie koszty utrzymania i leczenia - łącznie 790 zł. Mając na uwadze, że po odliczeniu stałych wydatków do dyspozycji skarżącej pozostaje niewielka kwota (ok. 22 zł), należy uznać, iż przedmiotowy wniosek zasługuje na uzasadnienie.
Zestawiając wysokość kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi z wysokością środków finansowych, którymi skarżąca dysponuje na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, mając także na uwadze, że skarżąca nie posiada ona oszczędności należało uznać, że spełnia wymogi z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.