Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1129/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił, jako spóźnioną, skargę B. K. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
W dniu 28 stycznia 2013 r. B. K. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z wniosku sporządzonego na urzędowym formularzu PPF oraz z pisma z dnia 28 marca 2013 r. wynika, że skarżący jest niepełnosprawny (całkowita niezdolność do pracy), ma trudności z poruszaniem się. Dochód z tytułu renty w wysokości 1291,95 zł brutto jest, według oświadczenia skarżącego, niewystarczający na pokrycie nawet podstawowych kosztów utrzymania, dlatego zmuszony jest rezygnować z zakupu części lekarstw. Skarżący posiada dom o pow. 100 m2 oraz 2 ha nieruchomości rolnej i 3 ha lasów. Z uwagi na stan zdrowia nie może jednak uprawiać ziemi. Skarżący nie posiada kont i lokat bankowych. Skarżący wskazał następujące opłaty: związane z utrzymaniem mieszkania - gaz, energia elektryczna, woda, wywóz ścieków – ok. 500 zł, na żywność przeznacza ok. 300 – 400 zł miesięcznie, zaś na lekarstwa – ok. 150 – 200 zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "p.p.s.a."), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje jeżeli wnioskujący wykaże, że nie jest w stanie podołać jakimkolwiek kosztom postępowania sądowego. Wykazanie tej przesłanki ciąży na wnioskującym o prawo pomocy.
W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę dane zawarte we wniosku, należało stwierdzić, że obowiązek pokrycia pełnej wysokości kosztów sądowych (tj. opłat i wydatków) przekracza finansowe możliwości B. K.. Skarżący znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, jest niepełnosprawny. Biorąc pod uwagę wysokości dochodu z tytułu renty i wskazane przez skarżącego wydatki oraz mając na uwadze aktualny poziom cen dobru i usług, należało uznać, ze skarżący nie jest w stanie poczynić oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na uiszczenie kosztów sądowych lub ustanowienie pełnomocnika procesowego z wyboru. Za wiarygodne należy uznać także jego oświadczenie, że uzyskiwany przez niego dochód nie pozwala na zaspokojenie wszystkich niezbędnych potrzeb życiowych, w tym na wykupienie lekarstw.
Z tych względów uznano, że skarżący spełnia warunki do otrzymania prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.