Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011r. (sygn. akt IV SA/Wa 1075/11) oddalił skargę P. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego.
W dniu 7 marca 2012r. referendarz sądowy, po rozpoznaniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, ustanowił dla P. L. adwokata z urzędu.
Okręgowa Rada Adwokacka w W. pełnomocnikiem strony skarżącej wyznaczyła adwokata A. H. Wyznaczona adwokat sporządziła i wniosła w imieniu skarżącego skargę kasacyjną od wyroku z dnia 15 grudnia 2011r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W skardze kasacyjnej pełnomocnik zawarła ponadto wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając zarazem, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 czerwca 2012r. przywrócił P. L. termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 15 grudnia 2011r.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2014 r. (sygn. akt II OSK 2556/12) oddalił skargę kasacyjną. Jak wynika z protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie powołanego orzeczenia, wyznaczony adwokat reprezentował skarżącego przed Sądem drugiej instancji, popierając skargę kasacyjną.
W dniu 7 maja 2014 r. adwokat ponowił wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne, oświadczając, że opłaty za pomoc prawną udzieloną przed Sądem drugiej instancji nie zostały zapłacone w jakiejkolwiek części przez stronę skarżącą.
Stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r., poz. 461 ze zm.).
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) tego samego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka minimalna wynosi 75 % wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie, w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji wykonane zostały czynności, o których mowa w powołanym § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w W. pełnomocnik powinien zatem otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w tym przepisie. Ponieważ nie prowadził on sprawy przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, opłata wynosi 100 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia.
Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.