Uzasadnienie
Postanowieniem z 17 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 915/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę P. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego opisane w rubrum, uznając że jest ono niezaskarżalne.
W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej Skarżący wystąpił z wnioskami o przyznanie prawa pomocy (k. 26, 30). W odpowiedzi, Sąd przesłał Skarżącemu formularz PPF, wzywając do wypełnienia formularza i odesłania w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Zarządzeniem z 19 grudnia 2017 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpoznania. Rozpoznając sprzeciw Skarżącego, Sąd postanowieniem z 16 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 915/17 utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.
Postanowieniem z 23 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 915/17 Sąd sprostował oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu z dnia 17 października 2017 r. w ten sposób, że w miejsce oznaczenia siedziby organu który wydał zaskarżone postanowienie: "w P.", wpisać: "w K.".
Pismem z [...] lutego 2018 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 23 stycznia 2018 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej oraz na postanowienie z 16 stycznia 2018 r. o utrzymaniu w mocy zarządzenia starszego referendarza sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "Ppsa"), do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. W myśl art. 178 Ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Podkreślenia wymaga, że art. 194 § 1 Ppsa stanowi, iż zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zatem przywołana ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA). W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 260 § 1 Ppsa w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie, tj. nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Odnotować przy tym należy, że aktualne brzmienie art. 260 Ppsa wskazuje, iż na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W konsekwencji powyższego, skoro skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z 16 stycznia 2018 r. o utrzymaniu w mocy zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 19 grudnia 2017 r., to tym samym przedmiotowe zażalenie należy odrzucić jako niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.