Uzasadnienie
Wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarga na wymienioną powyżej decyzję miała braki formalne – została złożona przez radcę prawnego, który nie złożył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed tut. Sądem.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 30 września 2016 r. radca prawny D. B. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa i dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone stronie skarżącej w dniu 5 października 2016 r. W zakreślonym terminie brak formalny nie został uzupełniony.
Radca prawny D. B. w piśmie z dnia 6 października 2016 r. (k. [...] akt sądowych) powołał się na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako: "P.p.s.a.") wynika, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Przepis te wyraźnie zatem stanowi, że obowiązkiem pełnomocnika będącego radcą prawnym, adwokatem, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym jest dołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy przy podejmowaniu przez niego pierwszej czynności procesowej w sprawie.
Z kolei art. 46 § 3 P.p.s.a. stanowi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że pełnomocnik strony skarżącej – r. pr. D. B. sporządził i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Złożenie skargi było pierwszą czynnością procesową w tej sprawie. Jednakże do skargi nie został załączony dokument pełnomocnictwa w oryginale albo jego uwierzytelniony odpis. Ten brak formalny skargi nie został usunięty przez stronę skarżącą w wyznaczonym terminie.
Odnosząc się do kwestii wskazanej przez r. pr. D. B. w piśmie z dnia 6 października 2016 r., w którym powołał się on na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy, należy zaznaczyć, że Sąd nie jest zobligowany do samodzielnego poszukiwania pełnomocnictwa, ani uzupełniania innych braków, gdyż art. 49 p.p.s.a. wprost zobowiązuje do wezwania strony w celu udzielenia stosownych informacji (por. orzeczenie w sprawie o sygn. akt II FSK 201/05). Z wyraźnej regulacji art. 37 oraz 46 p.p.s.a. wynika, że to na pełnomocniku ciąży obowiązek wykazania swego prawidłowego umocowania. Takie stanowisko wpisuje się w dominujący w tym zakresie nurt orzecznictwa i znajduje pełne uzasadnienie w okolicznościach rozpatrywanej sprawy (por. I OSK 503/13).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdyż nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W związku z nienadesłaniem na wezwanie Sądu stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących w niniejszej sprawie, skargę należało odrzucić na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 P.p.s.a.
Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt 2) sentencji postanowienia.