Uzasadnienie
Zarządzeniem z 9 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Po [...] Przewodniczący Wydziału IV tut. Sądu, wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionego zażalenia z dnia 6 czerwca 2016 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 maja 2016 r. odmawiające wskazanemu Stowarzyszeniu sprostowania postanowienia tego Sądu z dnia 22 marca 2016 r., w kwocie [...]złotych w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie.
Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II OZ [...] oddalono zażalenie.
Zarządzeniem Sądu z dnia 19 października 2016 r. ponownie wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionego zażalenia z dnia 6 czerwca 2016 r. na postanowienie tut. Sądu z dnia 10 maja 2016 r. Powyższe wezwanie doręczono Skarżącemu 04 listopada 2016 r. (k.152 akt sądowych). Z informacji pozyskanej z Wydziału Finansowo-Księgowego tut. Sądu wynika, że kwota ww. wpisu sądowego nie została uiszczona.
Pismem z dnia 11.11.2016 r. Skarżący ponownie wniósł o ustanowienie pełnomocnika prawnego z urzędu. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że Skarżący nie posiada możliwości finansowych do wynajęcia pełnomocnika prawnego z wyboru. Nie posiada też wykształcenia prawnego jak i procesowego, celem realizacji konstytucyjnego prawa do obrony członków Stowarzyszenia, których reprezentuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, o czym stanowi art. 220 § 3 P.p.s.a.
W realiach niniejszej sprawy, skarżący wezwany o uiszczenie wpisu od zażalenia złożonego na postanowienie tut. Sądu z dnia 10 maja 2016 r. o odmowie sprostowania postanowienia z dnia 22 marca 2016 r., nie uiścił należnego wpisu w tak zakreślonym terminie. Nie może w tym względzie odnieść zamierzonego skutku ponowne zwrócenie się przez skarżącego z żądaniem przyznania prawa pomocy, skoro w ramach niniejszego postępowania skarżącemu już prawomocnie odmówiono prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Stosownie do art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Oznacza to, że zgodnie ze znajdującym odpowiednie zastosowanie art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym postanowienia.
Odnosząc się do wniosku o prawo pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, to w pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszym postępowaniu Stowarzyszenie Poszkodowanych Obrońców Ziemi i Ojczyny już występowało z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie zarówno zwolnienia od kosztów sądowych jak i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. W kwestii powyższego żądania wypowiadał się referendarz sądowy i Wojewódzki Sąd Administracyjny, który rozpoznając sprzeciw od odmownego postanowienia referendarza sądowego, postanowieniem z dnia 22 marca 2016r. utrzymał je w mocy. Ponadto postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 07 czerwca 2016 r. umorzono postepowanie w przedmiocie prawa pomocy.
Na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej go do przyznania prawa pomocy. Zatem to wnioskodawca zobowiązany jest do dokładnego i zgodnego z prawdą przedstawienia własnej sytuacji majątkowej oraz wykazania, iż spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W tym miejscu należy wskazać, że postanowienie o przyznaniu prawa pomocy nie może być wydane na skutek ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został oparty na tych samych podstawach, co wydane już prawomocne postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Art. 249a P.p.s.a. może znaleźć zastosowanie w postępowaniach toczących się w trybie art. 165 P.p.s.a., a więc wówczas, gdy strona powtórnie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzednim oddaleniu jej wniosku w tym przedmiocie, bądź domaga się – w drodze zmiany wcześniejszego postanowienia przyznającego stronie prawo pomocy – rozszerzenia jego zakresu ergo przyznania tego prawa w szerszym zakresie.
Złożenie przez stronę kolejnego wniosku o przyznanie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu nie obliguje sądu do dokonywania ponownej oceny sytuacji materialnej wnioskującego w kontekście przesłanek z art. 246 P.p.s.a. Rolą sądu jest w takim przypadku zbadanie, czy strona powołała nowe (zmienione) okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego stanowiska sądu. Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy okolicznością taką będzie w szczególności pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy.
Z uwagi na to, że skarżący nie nadesłał dokumentów pozwalających na stwierdzenie, iż pogorszyła się jego sytuacja finansowa w ocenie Sądu nie uległy zmianie okoliczności stanowiące przesłanki do skorzystania z prawa pomocy.
Co prawda Skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu PPF, jednakże z uwagi na fakt, że Skarżący wielokrotnie składał wnioski o przyznanie prawa pomocy i to nie tylko w przedmiotowej sprawie, to w ocenie Sądu posiada wiedzę na temat tego, w jakiej formie należy taki wniosek złożyć. Podkreślenia nadto wymaga, że notoryczne składanie wniosków o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji gdy w tej materii orzekł już Sąd, a nie zmieniła się sytuacja finansowa skarżącego prowadzi do obejścia prawa i celowego przedłużania postepowania sądowego.
Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 249a P.p.s.a. orzekł jak w punkcie drugim postanowienia.