Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. R. G. (dalej jako "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem organu administracji, skargę na decyzję wskazaną w rubrum nin. postanowienia.
Odrębnymi zarządzeniami z dnia 29 lipca 2014 r. Przewodnicząca IV Wydziału tut. Sądu wezwała Skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 44 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł – w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1 i 8 akt sądowych). Odpisy obu zarządzeń doręczono Skarżącemu jedną przesyłką w dniu 14 sierpnia 2014 r. (k. 14). W zakreślonym terminie Skarżący wniósł zażalenie, połączone z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (k. 19). Sąd przesłał Skarżącemu urzędowy formularz PPF do wypełnienia, celem złożenia wniosku na wypełnionym formularzu.
Zarządzeniem z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 810/14 (sprostowanym w dniu 04 listopada 2014 r., k. 42), referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu zarządził pozostawienie wniosku bez rozpoznania, wskazując, że Skarżący nie odpowiedział na wezwanie sądu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (k. 24-26). Zarządzenie doręczono w dniu 11 października 2014 r. (k. 33)
W dniu 24 września 2014 r. Skarżący złożył w biurze podawczym tut. Sądu wniosek o ponowne przesłanie pisma sądu [zawierającego formularz PPF – uw. Sądu] wskazując, że w okresie awizowania przesyłki był poza miejscem zamieszkania i nie wie, jaka jest treść pisma (k. 30). Sąd ponownie przesłał Skarżącemu formularz PPF celem jego wypełnienia i odesłania sądowi w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (k. 29, 31). Przesyłkę doręczono również w dniu 11 października 2014 r. (k. 32).
W dniu 17 października 2014 r. Skarżący złożył w biurze podawczym tut. Sądu sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego, którym pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Do wniosku dołączył wypełniony formularz PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata (k. 35-37).
Zarządzeniem z dnia 28 października 2014 r. Sąd wezwał Skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez udzielenie odpowiedzi na konkretne pytania dotyczące stanu majątkowego – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na podstawie informacji przedstawionych w formularzu wniosku (k. 38). W zakreślonym terminie Skarżący wystąpił z wnioskiem o wydłużenie terminu na uzupełnienie wniosku, wskazując na zaplanowany wyjazd w dniu, w którym odebrał wezwanie. Jednocześnie Skarżący wniósł o odroczenie rozprawy do czasu złożenia stosownych informacji i dokumentów (k. 48-49).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) skuteczne zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy powoduje, że sąd rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy od początku. Sąd nie wypowiada się więc o zasadności zaskarżonego sprzeciwem zarządzenia i nie dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu. Skutkiem wniesionego przez Skarżącego sprzeciwu jest utrata mocy zaskarżonego zarządzenia i konieczność merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Na wstępie sąd wskazuje, że wniosek Skarżącego o przedłużenie terminu na uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie mógł zostać uwzględniony. Termin siedmiodniowy, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., jest bowiem terminem ustawowym (którego długość określono wprost w ww. przepisie) i nie jest możliwe skrócenie czy przedłużenie takiego terminu.
Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym sąd przyznaje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zatem zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłat sądowych stanowi wyjątek od reguły wykonania przez stronę tego obowiązku.
W ocenie Sądu, Skarżący niewystarczająco uzasadnił wniosek o przyznanie prawa pomocy. Sąd dał temu wyraz, wzywając Skarżącego o informacje kluczowe dla ustalenia stanu majątkowego. Sąd w szczególności zaznacza, że Skarżący w urzędowym formularzu wpisał w rubryce nr 7.2.2. dotyczącej przedmiotów wartościowych powyżej 3000 euro "samochód osobowy Renault", ale nie określił modelu, rocznika i orientacyjnej wartości auta, oraz ograniczył się do stwierdzenia, że jest ubezpieczony w KRUS i nie ma stałego zatrudnienia oraz nie ma stałego dochodu, milcząc na temat swoich dochodów okazjonalnych.
Sąd zaznacza i to, że we wniosku o przedłużenie terminu Skarżący nie wskazał przynajmniej tych informacji, które nie wymagały udokumentowania, np. dotyczących samochodu osobowego, dochodów albo wyjaśnień, czy korzysta z jakiejkolwiek formy pomocy, w tym pomocy społecznej. Nie bez znaczenia dla orzeczonej odmowy przyznania prawa pomocy jest także okoliczność, że, jak wynika z wniosku Skarżącego, członkowie jego rodziny (matka i żona) osiągają stały dochód w łącznej wysokości 3.100 zł miesięcznie, który to dochód, w ocenie Sądu, pozwala na wygospodarowanie środków na pokrycie kosztów sądowych, przynajmniej w tak długim okresie, jaki upłynął od otrzymania przez Skarżącego zaskarżonej decyzji (maj 2014 r.).
Z uwagi na powyższe Sąd uznaje, że Skarżący nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku wykazania swej sytuacji majątkowej i niemożności poniesienia kosztów postępowania. W związku z tym stwierdza brak podstaw do przyjęcia, że zostało przez Skarżącego uprawdopodobnione spełnienie przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
W konsekwencji, na podstawie powołanych wyżej przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.