Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia.
Pismem z dnia [...] r. skarżący M. S. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku i jego uzasadnienia, zarzucając wyrokowi nie orzeczenie o całości żądań skargi. Przytaczając wybrane fragmenty uzasadnienia wyroku Skarżący opatrzył je własnymi komentarzami, formułując przy tym zarzuty pod adresem tego rozstrzygnięcia oraz przeprowadzonego postępowania sądowego, w tym w zakresie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący zarzucił, że dokonując oceny sprawy i rozstrzygnięcia Sąd oparł się na części prawdy, co spowodowało zaistnienie oczywistych wątpliwości w kwestiach wskazanych w złożonym wniosku o wykładnie wyroku. Odniósł się także do treści zaskarżonych przez niego rozstrzygnięć organów administracji, podnosząc zarzuty zawarte w rozpatrzonej przez Sąd skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwaną ppsa) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wątpliwości te dotyczyć mogą podstaw prawnych, na jakich oparte zostało orzeczenie, zasadniczo więc wykładni może podlegać sentencja orzeczenia. Wątpliwości co do uzasadnienia wyjaśnione mogą być w trybie wskazanego przepisu jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku bądź też co do innych skutków orzeczenia (np. powagi rzeczy osadzonej). W każdym razie wykładnia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia (por. T. Woś (w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" wyd. LexisNexis Warszawa 2005 str. 491-492).
W ocenie Sądu wniosek M. S. jest w istocie polemiką ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia 21 lutego 2008 r. Powyższe obrazuje sformułowanie zawarte we wniosku, w którym skarżący wskazał, iż "powyższe żądania wnoszę gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dokonując oceny i rozstrzygnięcia, oprał je na podstawie części prawdy oraz z pominięciem części prawdy, co spowodowało zaistnienie oczywistych wątpliwości w kwestiach wyżej podniesionych, albowiem nie można stanowić o prawdzie obiektywnej, gdy podaje się nieprawdę lub niecałą prawdę, i to w oparciu o wybiórczo wybrany dowód i pominięciem najistotniejszych dowodów".
W świetle orzecznictwa żądanie wnioskodawcy stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem sądu "wykracza znacznie poza wykładnię wyroku sformułowaną w art. 158 ppsa" (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" wyd. Wolters Kluwer 2006 r. - wydanie II, str. 345-346). Wyrok ten w ocenie Sądu jest kompletny, zawiera rozstrzygnięcie, którego treść nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 ppsa, a jego uzasadnienie w sposób jasny i czytelny wskazuje na przyczynę oddalenia skargi. Natomiast zarzuty dotyczące wyroku mogą uzasadniać podstawy skargi kasacyjnej od wyroku.
Wskazać również należy, iż twierdzenie skarżącego, iż w obrocie istnieją dwa równorzędne prawomocne orzeczenia, pierwsze o ustanowieniu dla skarżącego radcy prawnego oraz drugie o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata jest błędne. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 sierpnia 2007 r. ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego. Powyższe postanowienie na skutek wniesionego sprzeciwu stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi utraciło moc. Wobec powyższego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpoznaniu przez Sąd, co uczyniono postanowieniem z dnia 7 września 2007 r., z uwzględnieniem treści wniosku zawartego w sprzeciwie, w którym skarżący domagał się ustanowienia adwokata.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 158 ppsa orzeczono, jak w sentencji.
/-/ B. Popowska /-/ M. Dybowski /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak
AT