Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa ul. ul. [...] w P., Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w P. oraz Stowarzyszenie S. z siedziba w P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.
W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że wykonanie edycji spowoduje nieodwracalne skutki. Skarżący wskazali, iż celem inwestora jest jak najszybsze przekazanie mieszkań nabywcom. W ocenie skarżący kiedy powyższe nastąpi, inwestor nie będzie miał absolutnie żadnego interesu w zapewnieniu brakujących miejsc postojowych. Skarżący podnieśli, iż tylko do momentu wykonania zaskarżonej decyzji istnieje możliwość nacisku na inwestora aby zapewnił miejsca postojowe. W ocenie skarżący opuszczenie lokali po ich zamieszkaniu przez mieszkańców jest praktycznie niemożliwe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej "Ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji przywołanej normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 201/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1041/08, Baza Orzeczeń LEX nr 527673). Należy również zgodzić się z poglądem, zaprezentowanym przez J. P. Tarno w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" (Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, wydanie 3, str. 218), że: "Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Nadto argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem jej zagrożeń z art. 61 § 3 Ppsa.
W orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowano pewne wymogi, jakie powinien spełniać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przede wszystkim należy podkreślić, że wniosek winien zawierać uzasadnienie – jego brak uniemożliwia bowiem Sądowi merytoryczną ocenę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Uzasadnienie wniosku powinno być szczególnie wnikliwe, aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Wnioskodawca, powołując w uzasadnieniu określone fakty, powinien również uprawdopodobnić ich wystąpienie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Strona wnioskująca o udzielenie ochrony tymczasowej nie może przenosić na Sąd ciężaru poszukiwania okoliczności, wskazujących na zasadność złożonego wniosku. Nieuzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bądź jego nienależyte uzasadnienie nie stanowi braku formalnego, którego uzupełnienia winien żądać Sąd (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2007 r. sygn. akt II OZ 189/07).
Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że argumenty podniesione przez stronę w uzasadnieniu wniosku nie wskazują na okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Można ewentualnie wnioskować, iż nieodwracalne skutki, które miałaby zostać spowodowane wykonaniem zaskarżonej decyzji byłby brak miejsc postojowych, na skutek parkowania na obecnych miejscach przez nabywców mieszkań w budynku, którego dotyczy zaskarżona decyzja.
W ocenie Sądu nie można uznać, iż powyższe kwestia stanowi nieodwracalny skutek. W razie uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiekt, którego dotyczy decyzja nie mógłby być użytkowany, co spowodowałoby powrót do stanu sprzed wydania decyzji. Ponadto za uzasadnieniem decyzji nie może przemawiać okoliczność, iż tylko do momentu wykonania zaskarżonej decyzji istnieje możliwość nacisku na inwestora aby zapewnił miejsca postojowe. Odnosząc się do tego ostatniego argumentu wskazać należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji nie może służyć do zmuszania inwestora do wykonania obowiązków, do których nie był zmuszony na mocy wydanej decyzji. Kwestia czy inwestor zapewnił miejsca postojowe zgodnie z wymogami zostanie rozstrzygnięta w wyroku.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarżąca nie wykazała aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa orzekł jak w sentencji.