Uzasadnienie
L.T. i M.T. wnieśli skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2011r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M.K. – K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (segment lewy), z dwoma lokalami mieszkalnymi na ternie nieruchomości położonej w P. przy ul N. [...], działka [...], ark. [...], obręb G. Wraz ze skargą złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w razie uchylenia zaskarżonej decyzji podjęcie prac budowlanych wyrządzi istotną szkodę w majątku skarżących w związku z posadowieniem budynku niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co powoduje negatywne konsekwencje w przedmiocie zacienienia, utraty wartości a także znoszenia prac budowlanych pomimo braku ostatecznej i prawomocnej decyzji.
Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na mocy dyspozycji art. 61 §3 ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe przesłanki mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, zachodzi w przypadku zagrożenia wystąpienia szkody, która nie będzie mogła być naprawiona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. Obowiązek wykazania powyższych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy, który domaga się ochrony tymczasowej.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wskazane przez skarżącą okoliczności nie uzasadniają wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja nie wywołuje bowiem bezpośrednich skutków dla skarżącej. W ocenie Sądu wykonywanie robót budowlanych w sytuacji, gdy inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę nie powoduje niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 ppsa. Inwestor ponosi bowiem ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. postanowienia NSA: z 15 lutego 2008r., II OZ 1202/07: z 22 lutego 2008r., II OZ 131/08; z 26 lutego 2008r., II OZ 145/08, z 12 czerwca 2008 r.). Stąd – zdaniem Sądu – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody odnosiłoby się wyłącznie do inwestora, który w opisanym powyżej przypadku będzie obciążony dodatkowymi kosztami, związanymi z ewentualnym rozebraniem spornej inwestycji, a to z kolei oznacza, że zaskarżony akt nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków.
Jeśli późniejszą decyzją Sądu zaskarżona decyzja zostałaby wyeliminowana z obrotu prawnego, a budowa będzie poważnie zaawansowana lub ukończona, organ nadzoru budowlanego uprawniony byłby do wydania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem.
Odnosząc się argumentacji dotyczącej zacienienia, utraty wartości a także znoszenia prac budowlanych pomimo braku ostatecznej i prawomocnej decyzji stwierdzić należy, iż powyższe argumenty nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż wskazane okoliczności faktyczne (zacienienie, utrata wartości i znoszenia robót budowlanych) nie stanowią o powstaniu po stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 §3 i §5 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
MZ