Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 586/16 oddalił skargi [...] Stowarzyszenia [...] w R. (zwanego dalej: Stowarzyszenie, skarżący) oraz I. D., K. D., W. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych.
Stowarzyszenie reprezentowane przez Prezesa Zarządu, pismem z dnia [...] września 2017 r., wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z wnioskiem o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści ww. wyroku poprzez: podanie, który przepis rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko został objęty kontrolą sądową; na podstawie jakiego dokumentu ustalono zasięg występowania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych oraz wysokość występowania osi głównych wiązek promieniowania nad miejscami dostępnymi dla ludności w odległościach przewidzianych w rozporządzeniu.
W uzasadnieniu wniosku przedstawiciel Stowarzyszenia wskazał, że złożenie wniosku jest konieczne albowiem "patrząc z punktu Sawanta (geniusz niedotknięty autyzmem) posiadający wysokie IQ podtrzymuje stanowisko, iż przestępstwo osób orzekających w dniu [...].08.2017 roku jest bezsporne albowiem orzekali oni nie mając jakiejkolwiek dokumentacji technicznej potwierdzającej, iż w osiach głównych wiązek promieniowania w miejscach dostępnych dla ludności nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności oraz na jakiej wysokości wystąpi pole elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych.
Uzasadnienie wyroku potwierdza, iż doszło do przestępstwa przed sądem albowiem nie ma dokumentacji pozwalającej na sformułowanie następującego stanowiska cytuje;
Skontrolowano równie to, że w odległościach podanych w Rozporządzeniu (z dnia 9 listopada 2010 r.) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, nie zostały tez przekroczone w jej otoczeniu dopuszczalna poziomy pól magnetycznych. Wreszcie ustalono także, że stacja jest obiektem sprawnym technicznie i nadającym się do dalszej eksploatacji. Wykonana zaś została zgodnie z projektem budowlanym, który został zatwierdzony pierwotnie przez organy.
Powyższe stanowisko jest nie do odkodowania albowiem nie istnieje przepis prawa, o którym mowa powyżej tym bardziej, że podstawa prawna wyroku musi być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego i formalnego, wraz z podaniem źródeł jego publikacji. W sytuacji, gdy dany artykuł dzieli się na kilka ustępów, podzielonych również na litery, brak wskazania, który z ustępów tego przepisu znajduje w sprawie zastosowanie, narusza ten wymóg.
Ponadto w wyroku nie podano na podstawie jakich dokumentów ustalono, że w odległościach podanych w Rozporządzeniu (z dnia [...] listopada 2010 r.) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, nie zostały też przekroczone w jej otoczeniu dopuszczalne poziomy pól magnetycznych albowiem takich dokumentów nie ma w aktach sprawy ponieważ jest tylko mapka gdzie organ ustalił, że na wysokości 35 oraz 40 metrów nie ma miejsc dostępnych dla ludności co nie ma nic wspólnego z treścią przepisów. Ponadto w wyroku popełniono przestępstwo fałszu intelektualnego albowiem obiekt nie jest zgodny z projektem budowlanym, który był zatwierdzony oraz objęty uchylonym pozwoleniem na budowę.
Wobec powyższego złożenie niniejszego wniosku jest konieczne tym bardziej, że Pani A. J. jeżeli ma honor i godność to będzie dążyła do konfrontacji w Prokuraturze albowiem popełniła wraz z kolegami ewidentne przestępstwo działając z bezpośrednim zamiarem narażenia życia, zdrowia, mienia oraz przeciwko państwu polskiemu hańbiąc wykonywany zawód."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej: Ppsa), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia wyroku. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia; nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 66/15, dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). Służy ku temu bowiem skarga kasacyjna.
Potrzeba wyjaśnienia treści sentencji wyroku bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia (postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2015 r., II OZ 22/15, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotą wykładni jest więc usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku, w tym z zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać, a nie ich zmiana czy odmienne rozumienie.
Z analizy uzasadnienia wyroku objętego wnioskiem wywiedzionym w oparciu o art. 158 Ppsa wynika, że stanowisko składu orzekającego w niniejszej sprawie jest jednoznacznie wyrażone i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. W uzasadnieniu wyroku jednoznacznie wskazano, na stronie 3 "Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 nr 213 poz. 1397 z późn. zm., zwanego dalej: Rozporządzenie)." Wobec powyższego uznać należy, że Sąd prawidłowo wskazywał podstawy prawne wyroku - z podaniem źródeł jego publikacji.
Rzekome zaniechanie wskazania konkretnych jednostek redakcyjnych aktu prawnego na stronie 21 uzasadnienia również nie miało miejsca i w tej mierze brak konieczności wykładni wyroku. Na stronie 3 uzasadnienia wyraźnie bowiem wskazano: "Następnie organ przytoczył zapis § 2.1.7) oraz § 3.1.8) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 nr 213 poz. 1397 z późn. zm., zwanego dalej: Rozporządzenie) i na tym tle wskazał, że na gruncie obowiązujących obecnie przepisów, należało dokonać sprawdzenia, czy miejsca dostępne dla ludności występują w odległościach granicznych wyznaczonych wzdłuż osi głównej osi promieniowania anteny od jej środka elektrycznego.". W tym właśnie kontekście należy oceniać dalszy wywód na stronie 21 uzasadnienia, gdzie Sąd stwierdził, iż "Skontrolowano równie [przypis Sądu – tu omyłka pisarska – winno być również] to, że w odległościach podanych w Rozporządzeniu (z dnia 9 listopada 2010 r.) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, nie zostały tez przekroczone w jej otoczeniu dopuszczalne poziomy pól magnetycznych.".
Skoro zatem na wstępie uzasadnienia Sąd wskazał na zakres (ze wskazaniem konkretnych jednostek redakcyjnych przepisu rozporządzenia) kontroli prowadzonej przez organ, a następnie stwierdza, że kontrole tę przeprowadzono, to oczywistym jest, że miał na myśli tę kontrolę, przeprowadzoną na podstawie wskazanych przepisów.
Kwestia oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a dokładnie kontroli dokonania tej oceny przez organy administracji, również nie może stanowić przedmiotu wykładni wyroku. Wniosek strony w istocie sprowadza się do polemiki z wydanym orzeczeniem i zmierza do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Taka zaś sytuacja nie jest dopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04, z dnia 5 kwietnia 2005 r., sygn. akt OZ 1226/04, z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 189/09, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzuty te mogą jedynie znaleźć odzwierciedlenie w skardze kasacyjnej uruchamiającej kontrolę instancyjną orzeczenia Sądu, nie mogą zaś stanowić podstawy do dokonywania wykładni wyroku.
Ponadto wyrok jest kompletny, zawiera rozstrzygnięcie, a jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 Ppsa. Uzasadnienie wyroku podane zostało w sposób jasny i czytelny, zawiera ocenę prawną i wskazuje na przyczyny oddalenia skargi.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 158 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.