Uzasadnienie
E. R. i K. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] 2011 r. w przedmiocie wykonania robót budowlanych. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...] 2011 r. nakazującą skarżącym wykonanie wskazanych robót budowlanych obejmujących wykonanie opaski betonowej wokół budynku; wykonanie czapki kominowej; ocieplenie i otynkowanie budynku; wykonanie wyłazu dachowego; wykonanie fundamentu pod częścią komina; ułożenie nadproża; wykonanie poduszek betonowych; przemurowanie pęknięć; wymontowanie okien w łazience. Jak wynika z brzmienia złożonego pisma procesowego, istota skargi sprowadza się do kwestionowania prawidłowości wskazania w decyzji adresata nakazanych do realizacji robót.
W złożonej do Sądu skardze skarżący podnieśli, że "w chwili obecnej nie zostały uregulowane kwestie własnościowe" dotyczące spornego obiektu oraz "rozliczenie nakładów poczynionych na nieruchomość". Z uwagi na te okoliczności zażądano wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: ppsa) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia jednak wymaga, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zaznaczyć przy tym należy, że ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie spoczywa na wnioskodawcy, który bez wezwania Sądu winien swój wniosek uzasadnić (por. postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OZ 773/10; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 99/09; z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09, postanowienie NSA z 01.02.2011 r., sygn. II FZ 667/10).
Zwrócić należy również uwagę na uznaniowy charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji, który sprawia, że w nawet w sytuacji uprawdobodonienia zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa Sąd może oddalić wniosek.
Dokonując oceny zasadności złożonego w rozpoznawanej sprawie wniosku, w świetle podniesionej w nim argumentacji, jak również z uwzględnieniem akt administracyjnych i sądowych sprawy, uznać należało go za bezzasadny. Dokonując w pierwszej kolejności analizy treści złożonego wniosku zwrócić należy uwagę, że przekonanie o jego zasadności skarżący opierają na tym, że "w chwili obecnej nie zostały uregulowane kwestie własnościowe" dotyczące spornego obiektu, a także istnieje problem "rozliczenia nakładów poczynionych na nieruchomość". Przeprowadzona na tej podstawie analiza zasadności złożonego wniosku nie mogła pozwolić na jego uwzględnienie, bowiem z jego treści nie wynika nawet aby w ocenie skarżących zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustosunkowując się natomiast do podniesionej w skardze argumentacji, co do braku ustaleń w zakresie rozliczenia nakładów poniesionych na sporną nieruchomość, należy podkreślić ich zdecydowanie pieniężny - a więc ze swej natury odwracalny - charakter. W konsekwencji nie sposób podzielić stanowiska, że zaskarżona decyzja tworzy sytuację, w której strona na skutek jej wykonania poniosłaby niepowetowaną szkodę.
Podkreślenia wymaga, że również z akt sprawy nie wynikają żadne dodatkowe okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, iż spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W świetle powyższych, poczynionych w oparciu o - całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie - ustaleń brak jest podstaw do stwierdzenia, że zachodzą przesłanki wymienione w przytoczonym wyżej przepisie, a tym samym brak podstaw do uwzględnienia wniosku.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.