Uzasadnienie
Pismem z 13 grudnia 2016 r. K. P., M. J. D., M. A. W., A. K. O., K. M. C., zastępowane przez zawodową pełnomocniczkę, wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 14 lipca 2015 r. Nr XV/127/VII/2015 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osiedle Orła Białego".
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga M. A. W. podlega odrzuceniu.
Podstawę prawną wniesioną w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm., dalej jako u.s.g.). Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesione skargi podlegają rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnione zostały wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: (1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, (2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, (3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przy czym dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi.
Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. W przypadku skarżącej M. A. W. nie został jednak spełniony wymóg wcześniejszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Jak wynika z załączników do skargi, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa podpisała pełnomocniczka (k. 88-89), ale z pełnomocnictwa udzielonego przed wniesieniem wezwania, nie wynika, aby zostało ono udzielone także przez M. A. W. (k. 90); są na nim podpisy pozostałych czterech skarżących. Pełnomocnik skarżących wezwana między innymi do wykazania, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało dokonane także w imieniu M. A. W., nie udzieliła odpowiedzi na tą część wezwania (k. 113v, k. 116).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) Sąd odrzucił skargę [...].