Uzasadnienie
M. S. i M. S. wnieśli skargę na decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. z dnia [...] czerwca 2005r. i [...] września 2005r. w przedmiocie obowiązkowego ubezpieczenia społecznego.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. skargę odrzucił.
W terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. We wniosku podali, iż nie mają żadnego stałego dochodu, posiadają jednak dom o pow. 106,50 m kw., oszczędności w kwocie 5.000 zł i 11 letni samochód V. [...].
Sąd celem doprecyzowania ich sytuacji finansowej pismami z dnia 8.07.12010r. wezwał wnioskodawców do przedłożenia kopii zeznań podatkowych za lata 2008-2009, wyciągów z posiadanych kont bankowych oraz lokat i kart kredytowych za okres ostatnich 6 miesięcy i określenia kwoty stałych wydatków miesięcznych.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 27.07.2010r. zgłosili zastrzeżenia do przebiegu postępowania sądowoadministracyjnego, nie udzielając odpowiedzi na wezwanie Sądu.
Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2010r. referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odmówiono prawa pomocy wnioskodawcom, z uwagi na brak możliwości prawidłowego zweryfikowania ich rzeczywistej sytuacji finansowej.
Na postanowienie powyższe skarżący złożyli sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Skuteczne wniesienie sprzeciwu przez skarżącego, w myśl cytowanego przepisu powoduje utratę mocy zarządzenia referendarza sądowego z dnia 10 sierpnia 2010 r. i konieczność rozpoznania sprawy, będącej przedmiotem sprzeciwu, przez Sąd.
Zgodnie z art. 243 § 1 i art. 244 w związku z art. 245 ustawy p.p.s.a., na wniosek strony, może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym (obejmujące zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części, albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) lub całkowitym (obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego).
Zdaniem Sądu, wniosek skarżących o zwolnienie od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając sytuację materialną skarżących, którzy pomimo wezwania przez Sąd nie przedłożyli informacji w postaci dokumentów mających na celu zweryfikowanie ich sytuacji finansowej, są oni właścicielami nieruchomości, posiadają oszczędności, mają też 11 letni samochód. Są bowiem w stanie ponieść koszty postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Sąd przeanalizował ponownie treść wcześniejszych pism Skarżących oraz informację zawarte w przesłanym przez Skarżących formularzu PPF.
W świetle zasad doświadczenia życiowego jest oczywiste, iż uzyskiwane przez Skarżących środki pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych tym bardziej, że Skarżący nie mają nikogo na utrzymaniu.
Rozpoznając, zatem sytuację Skarżących, Sąd, postanowił odmówić im przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, jak również w zakresie przyznania im profesjonalnego pełnomocnika.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 260 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
MZ