Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 22 listopada 2016r. wydał wyrok oddalający skargę kasacyjną wniesioną przez J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 października 2014r., którym po rozpoznaniu skargi P. L. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania, uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Do rozpoznania pozostał złożony wraz ze skargą kasacyjną wniosek radcy prawnego P. S. działającego jako wyznaczony z urzędu pełnomocnik J. S. o orzeczenie o kosztach zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym przed NSA.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016r., poz. 1717), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. W § 22 w.w rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Podobnej treści przepis przejściowy zawiera obowiązujące wcześniej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
Uwzględniając zatem złożenie skargi kasacyjnej w dniu 29 grudnia 2014r. stwierdzić należy, iż zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm. - dalej rozporządzenie).
Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, iż wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego złożony przez wyznaczonego w sprawie radcę prawnego nie zawiera oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, co w oczywisty sposób narusza dyspozycję §16 rozporządzenia. Oświadczenie o jakim mowa wyżej jest nieodzownym elementem uzasadnienia każdego wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca nie została wynagrodzona, a zatem, iż zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.– dalej P.p.s.a.). Brak oświadczenia pełnomocnika odpowiadającego wymogom zawartym w § 16 rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. wyrok NSA z dnia 21.06.2006r. sygn. akt II FSK 862/05, LEX nr 242945).
Powyższe oznacza, iż wniosek złożony przez radcę prawnego P. S., jako nie zawierający oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, należy uznać za nieuzasadniony (por. post. SN z dnia 14 października 1998r., sygn. akt II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, poz. 63).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji