Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2016r. Stowarzyszenie [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2016r., znak [...] orzekające niedopuszczalność zażalenia.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 9 stycznia 2017r. skarżące Stowarzyszenie zostało wezwane do usunięcia braków formalnych poprzez złożenie dokumentu określającego sposób jego reprezentacji (odpis z KRS) w przypadku gdy jest ono stowarzyszeniem rejestrowym, zaś w przypadku, gdy jest ono stowarzyszeniem zwykłym o wskazanie z imienia i nazwiska jego wszystkich członków wraz z aktualnymi adresami zamieszkania, nadesłanie dokumentu potwierdzającego, że wskazane osoby są jego członkami, złożenie pełnomocnictwa dla [...] udzielonego przez wszystkich członków stowarzyszenia do wystąpienia w jego imieniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie przez nadesłanie egzemplarza skargi podpisanego przez wszystkich członków stowarzyszenia lub podpisanie skargi przez w/w w budynku sądu i to w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi Stowarzyszenie złożyło uchwałę jego członków dotyczącą udzielenia pełnomocnictwa M. W., zaświadczenie Starostwa Powiatowego w Śremie nr [...], listę członków Stowarzyszenia z której wynika, że liczy ono 18 członków, kserokopię regulaminu Stowarzyszenia podpisanego przez 14 członków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r. odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Należy wskazać, że o oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a. można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 17 lipca 2014, sygn. akt II OZ 700/14, CBOSA).
W niniejszej sprawie Sąd odrzucił skargę postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3.
W związku z tym, że skarga jest oczywiście bezzasadna wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony i Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.