Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek B. S. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu, wobec tego wnioskodawczyni został wysłany formularz wniosku wraz z wezwaniem o jego wypełnienie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Referendarz stwierdził, że Skarżąca nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu w wymaganym terminie.
Skarżąca B. S. w zakreślonym terminie wniosła sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego i domagała się przyznania prawa pomocy w części poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 260 § 3 P.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wniosek Skarżącej B. S.-K. o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu, jak tego wymaga art. 252 § 2 P.p.s.a. W związku z tym prawidłowo przesłano wnioskodawczyni przy piśmie z 08 czerwca 2018 r. wymagany formularz PPF, wzywając jednocześnie do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni. Wezwanie to – opatrzone właściwym rygorem: pozostawienia wniosku bez rozpoznania – zostało doręczone wnioskodawczyni w dniu 11 czerwca 2018 r. Zatem zakreślony termin na wypełnienie i odesłanie formularza upływał z dniem 18 czerwca 2018 r. (poniedziałek). Analiza akt sprawy pokazuje, że w wymaganym terminie Skarżąca nie nadesłała wniosku na urzędowym formularzu. W konsekwencji Sąd uznał, że referendarz sądowy prawidłowo wydał zarządzenie o pozostawieniu wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania.
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.
Sąd ubocznie zauważa, że jeżeli Skarżąca nadal domaga się przyznania prawa pomocy winna złożyć stosowny wniosek o prawo pomocy, najlepiej na wypełnionym i podpisanym formularzu PPF przesłanym jej wcześniej przez Sąd, który jest także dostępny na stronie internetowej WSA w Poznaniu.