Uzasadnienie
Spółka [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżąca"), reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję wskazaną w rubrum postanowienia. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W związku z powyższym wskazać należy, że to na skarżącym spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności, które uzasadniają twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 207).
Skarżący powinien zatem dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 07.04.2005 r., II OZ 201/05; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA").
Rozpoznając wniosek Skarżącej w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że nie może on zasługiwać na uwzględnienie. Strona skarżąca, formułując argumenty mające świadczyć o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ograniczyła się do twierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji oznaczać będzie wydatek około 200.000 złotych i oceniła ów wydatek jako "całkowicie zbędny i niecelowy ze strony skarżącego". Źródła "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" Skarżąca upatruje zaś w wysokości kosztów i przewidywanych późniejszych trudnościach z ich odzyskaniem.
Tak uzasadniony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Abstrahując nawet od faktu, iż Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że wykonanie decyzji wiązać się będzie z koniecznością poniesienia kosztów w zadeklarowanej wysokości, to przede wszystkim nie uzasadniła w sposób przekonujący, dlaczego ewentualne poniesienie zadeklarowanych wydatków oznaczać będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej "znacznej szkody" – zwłaszcza w kontekście rozmiaru prowadzonego przez Skarżącą przedsiębiorstwa. Na akceptację nie zasługuje argument o przewidywanych późniejszych trudnościach z odzyskaniem poniesionych wydatków, tym bardziej, iż strona skarżąca odstąpiła od chociażby przykładowego wskazania owych trudności, i to przez pryzmat ustawowych przesłanek "niebezpieczeństwa znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków".
Jak przyjmuje się w utrwalonym orzecznictwie sądowym, w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe (bądź będzie istotnie utrudnione) przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy – przy czym ciężar uprawdopodobnienia wspomnianych przesłanek spoczywa przy tym na wnioskodawcy (zob. np. postanowienie NSA z dnia 20.05.2011 r., I FSK 1693/10, CBOSA). W niniejszej sprawie Skarżąca wystąpienia owych przesłanek nie uprawdopodobniła.
Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
ja