Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 20 maja 2014r. odrzucił skargę M.P. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Po wydaniu w/w orzeczenia R.P. działając m.in. w imieniu własnym pismem z dnia 28 maja 2014r. wniósł o przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – dalej P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Uprawnienie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przysługuje każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie R.P. występuje w postępowaniu przed tutejszym Sądem jako pełnomocnik skarżącego. W związku z tym, jako pełnomocnik działa on wyłącznie w imieniu i na rzecz skarżącego, natomiast sam nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek o przyznanie prawa pomocy może zaś dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego (por. postanowienie NSA z 25 września 2008 r., I OZ 709/08), który może złożyć wniosek w tej sprawie według reguł określonych w art. 252 § 1 i 2 P.p.s.a. Przy czym jednak nie oznacza to, że wniosek dotyczący strony nie może być podpisany przez jej pełnomocnika (zob. uchwała NSA z 20 maja 2010 r., I OPS 11/09, ONSAiWSA 2010, nr 4, poz. 54).
W perspektywie powyższych wyjaśnień należy stwierdzić, iż skoro z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wniosek złożył m.in. pełnomocnik skarżącego w imieniu własnym, wniosek o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony.
Końcowo wskazać należy, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 maja 2014r. nie został złożony na urzędowym formularzu. Powyższy brak nie podlegał jednak uzupełnieniu z uwagi na fakt, iż wniosek nie pochodził od strony niniejszego postępowania, a przesłanie formularza postawało bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz art. 243 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.