Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach przyznał skarżącemu T.M. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę w całości oraz wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały uiszczone ani w całości ani w części.
W wyroku z dnia 13 czerwca 2013 r. mocą którego skarga T.M. została oddalona Sąd nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez wyżej wskazanego adwokata.
Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 5 września 2013 r. wniósł skargę kasacyjną wnosząc jednocześnie o przyznanie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Adwokat oświadczył, że przedmiotowe koszty nie zostały uregulowane ani w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) zwanego dalej rozporządzeniem.
Stosownie do regulacji § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 – 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja, czy postanowienie Urzędu Patentowego wynoszą 240 zł.
Natomiast za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji, stawki minimalne wynoszą 50 % stawki minimalnej przewidzianej za postępowanie przed sądem pierwszej instancji. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia.
Pełnomocnik skarżącego sporządził skargę kasacyjną, przy czym prowadził on również sprawę w pierwszej instancji (za co nie otrzymał należnego wynagrodzenia). Stawka minimalna zatem za czynności dokonane przez adwokata w postępowaniu kasacyjnym wynosi 50 % z koty 240,00 zł – tj. 120, 00 zł.
Mając powyższe uregulowania na uwadze Sąd, biorąc również pod uwagę niezbędny nakład pracy oraz charakter sprawy, przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w stawce minimalnej w łącznej kwocie 360,00 zł, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23 % podatku VAT.
Mając wszystko powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie wyżej przywołanych przepisów orzekł, jak w sentencji.