Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2017 r. Z. S. jako kurator strony skarżącej – S.S. został wezwany do wykazania umocowania do reprezentowania strony skarżącej w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z.S. pismem z dnia 16 grudnia 2017 r. wniósł o przedłożenie szeregu dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Opisane pismo zostało przesłane faxem. Zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2017 r. Z.S. jako kurator strony skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych pisma z dnia 16 grudnia 2017 r. poprzez jego podpisanie, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona kuratorowi strony skarżącej w dniu 2 stycznia 2018 r. W zakreślonym przez Sąd terminie braki formalne opisanego pisma nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej zwaną p.p.s.a.) każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Natomiast zgodnie z treścią art. 49 § 1 i 2 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Jednocześnie jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła go w terminie przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.
Z.S. jako kurator strony skarżącej – S. S. został wezwany do podpisania pisma z dnia 16 grudnia 2017 r. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania w dniu 2 stycznia 2018 r. z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, brak ten nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie, który upłynął z dniem 9 stycznia 2018 r. Nieuzupełnienie braku formalnego pisma w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 49 § 2 P.p.s.a., stanowi podstawę do pozostawienia go bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.