Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 lutego 2018 r. starszy referendarz sądowy przy Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach oddalił wniosek pełnomocnika skarżącego z dnia 17 stycznia 2018 r. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z uwagi na niesporządzenie i niezłożenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia 6 września 2016 r. oddalającego skargę K. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego przekazania akt administracyjnych sądowi rejonowemu.
Pismem z dnia 23 lutego 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia, domagając się przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Jednocześnie wyjaśnił, iż powodem, dla którego nie sporządził opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej było wypowiedzenie pełnomocnictwa przez skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Ponadto wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Natomiast sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie z art. 250 § 1 i 2 P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Jednakże w uzasadnionych przypadkach, sąd może obniżyć wynagrodzenie, o którym mowa w § 1.
W przedmiotowej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skoro radca prawny M. S., pomimo obowiązku nałożonego na niego zgodnie z treścią art. 177 § 4 P.p.s.a., nie złożył opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 6 września 2016 r. to tym samym starszy referendarz sądowy prawidłowo oddalił jego wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Sąd podziela jednocześnie w pełni ustalenia poczynione przez starszego referendarza sądowego zawarte w zaskarżonym postanowieniu z dnia 2 lutego 2018 r.
Wobec powyższego, na podstawie art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.